Marilyn Monroe noemde Ladies of the Chorus later haar eerste echte hoofdrol, maar keek er allerminst met trots op terug. In een interview met de Franse journalist Georges Belmont in 1960 omschreef ze de film als vreselijk. Volgens haar was het verhaal zwak, de fotografie slecht en de hele productie ondermaats. Columbia Pictures verlengde na afloop haar contract niet. Toch voegde Monroe eraan toe dat je uit elke ervaring iets leert.
Achteraf bekeken was haar debuut als musicalactrice veel minder ongelukkig dan zijzelf deed uitschijnen. In deze bescheiden B-prent, die in amper tien dagen werd opgenomen, speelt Monroe het personage Peggy Martin, een burleske-danseres die voortdurend onder de beschermende vleugels leeft van haar moeder May (Adele Jergens), eveneens lid van het revuetheatergezelschap. Wanneer de ster van de voorstelling, Bubbles LaRue, onverwacht vertrekt, krijgt May de kans haar te vervangen. Ze staat die gelegenheid echter af aan haar dochter.
Peggy blijkt meteen een succes. Haar elegante optreden verovert het publiek en vooral de rijke jongeman Randy Carroll (Rand Brooks), die haar anoniem tientallen orchideeën laat bezorgen. Wanneer een bloemist misprijzend opmerkt dat zo’n dure bloemen verspild zijn aan een burleske-artieste, speelt Peggy het spel met een sarcastische glimlach mee. Niet veel later groeit de bewondering uit tot liefde en vraagt Randy haar ten huwelijk.
May is blij met Randy, maar vreest dat zijn welgestelde moeder Peggy nooit zal aanvaarden vanwege haar beroep. Die angst is ingegeven door haar eigen verleden. Ook zij trouwde ooit als jong koormeisje met een rijke bewonderaar, maar haar huwelijk werd na de geboorte van Peggy nietig verklaard omdat haar schoonmoeder haar afkomst en beroep niet kon accepteren. Om haar dochter een gelijkaardige vernedering te besparen, dringt May erop aan dat Randy zijn moeder vooraf vertelt dat Peggy in een burleskeshow optreedt. Randy durft dat niet en nodigt Peggy en May uit op een verlovingsfeest dat door zijn moeder wordt georganiseerd.
Tijdens het feest herkennen enkele artiesten moeder en dochter, waardoor hun beroep onvermijdelijk bekend raakt. De aanwezigen reageren met de voorspelbare vooroordelen en afkeuring. Tot verrassing van iedereen blijkt mevrouw Carroll echter bijzonder ruimdenkend. Ze aanvaardt Peggy zonder voorbehoud en onthult zelfs dat ook zij ooit als koormeisje op het podium stond, al lijkt dat verhaal vooral bedoeld om de ongemakkelijke situatie te ontmijnen. Uiteindelijk kunnen Peggy en Randy hun huwelijksplannen voortzetten, terwijl May eindelijk een toekomst opbouwt met de toneelmanager van het gezelschap, die al jaren verliefd op haar is.
Adele Jergens (1917-2002), die May vertolkt, was zelf een opvallende persoonlijkheid. Ze werd tijdens de Wereldtentoonstelling van New York in 1939 uitgeroepen tot ‘Miss World’s Fairest’, danste als Rockette in Radio City Music Hall en was de stand-in van de legendarische stripteaseartieste Gypsy Rose Lee. Tijdens de opnames voelde Jergens zich instinctief beschermend tegenover de jonge Monroe, al vond ze haar tegelijk intelligent en zelfstandig genoeg om haar eigen weg te vinden.
Ook Rand Brooks (1918-2003) had al een zekere reputatie opgebouwd. Hij speelde Charles Hamilton, de eerste echtgenoot van Scarlett O’Hara, in Gone with the Wind en had de eer Marilyn Monroe haar allereerste filmkus te geven. Voor Norma Jeane Baker die Gone with the Wind als dertienjarige had gezien, moet dat een bijzonder moment zijn geweest. Brooks werd later een vertrouwd gezicht in westerns en televisieseries als Hopalong Cassidy, The Adventures of Rin Tin Tin, The Lone Ranger en Maverick.
Een belangrijke rol achter de schermen was weggelegd voor acteercoach Natasha Lytess. Zij introduceerde Monroe bij castingdirector Harry Romm, nadat de jonge actrice auditie had gedaan met een van de drie liedjes die voorzien waren voor de vrouwelijke hoofdrol. Romm was meteen onder de indruk en stuurde haar door naar muziekdirecteur en zangcoach Fred Karger, die haar zangtechniek verder verfijnde. Lytess bleef vervolgens zes jaar lang Monroe’s vaste coach op de filmset, tot aan The Seven Year Itch (1955), waarna Monroe overstapte naar de acteursopleiding van Lee en Paula Strasberg.
In Ladies of the Chorus brengt Monroe drie liedjes van Allan Roberts en Lester Lee, met choreografie van Jack Boyle. Ze opent samen met het ensemble in Ladies of the Chorus, krijgt een soloscène in Anyone Can See I Love You en sluit af met Every Baby Needs a Da-Da-Daddy. Vooral dat laatste nummer is opmerkelijk, omdat het al vooruitwijst naar haar latere musicalimago. Gekleed in een lange witte chiffonjurk met fonkelende pailletten stapt Monroe uit een reusachtig fotoalbum en straalt ze een combinatie uit van elegantie, onschuld en glamour die later haar handelsmerk zou worden.
Die finale blijkt achteraf bijna profetisch. Het decor met de juwelierszaak en de neonreclame in de vorm van een diamanten ring, verwijst onbedoeld vooruit naar haar iconische vertolking van Diamonds Are a Girl’s Best Friend in Gentlemen Prefer Blondes. Ook haar glinsterende avondjurk doet denken aan de kostuums die ze daar zou dragen. Tegelijk roept haar kapsel en uitstraling herinneringen op aan Rita Hayworth in Gilda (1946), al profileerde Columbia haar duidelijk als een veel onschuldiger en kuiser alternatief dan de sensuele Hayworth. Het uitgesproken sekssymbool dat 20th Century Fox enkele jaren later van haar zou maken, was hier nog veraf.
Ondanks haar beperkte ervaring toont Monroe in de musical al duidelijk haar sterpotentieel. Ze beweegt zich geloofwaardig tussen komische en dramatische scènes en spreekt nog grotendeels met haar natuurlijke stem, weliswaar licht beïnvloed door de destijds populaire Transcontinental-uitspraak. De sensuele stem waarmee ze later wereldberoemd zou worden, was toen nog nauwelijks ontwikkeld. Opmerkelijk is ook dat haar liefdesrelatie met zangcoach Fred Karger enigszins weerspiegeld wordt in de romance tussen Peggy en Randy, waarin eveneens een sociale kloof tussen beide geliefden centraal staat.
Toen de opnames waren afgerond, liep Monroe’s kortlopende contract bij Columbia ten einde. De studio besloot het niet te verlengen. Volgens hardnekkige verhalen had studiobaas Harry Cohn haar kort daarvoor op zijn kantoor uitgenodigd om over een contractverlenging te praten, maar probeerde hij haar in werkelijkheid te verleiden. Monroe vertelde later dat hij haar een foto van zijn luxejacht had getoond en had gevraagd of ze met hem wilde meegaan.
Monroe verliet woedend het kantoor en werkte nooit meer voor Columbia. Toen ze enkele jaren later een wereldster was geworden, stuurde ze Cohn spottend een gesigneerde foto met de opdracht: ‘Voor mijn grote weldoener, Harry Cohn.’
Ironisch genoeg recycleerde Columbia later zelfs haar muzikale nummer Every Baby Needs a Da-Da-Daddy in de film Okinawa (1952), wellicht om alsnog mee te profiteren van haar snelgroeiende populariteit.
Ladies of the Chorus ging in oktober 1948 in première. Hoewel Monroe zelfkritisch bleef, waren de eerste recensies verrassend positief. Motion Picture Herald prees vooral haar zangtalent en noemde haar een veelbelovende nieuwkomer met een aangename stem en uitstraling. Ook Variety sprak lovend over haar charme en stelde dat zij de muzikale nummers van de film naar een hoger niveau tilde.
Monroe woonde zelf incognito een publieke voorstelling bij in het Carmel Theatre aan Santa Monica Boulevard in West Hollywood. Om niet herkend te worden, droeg ze een veel te grote jas en een donkere zonnebril.
Misschien kreeg Harry Cohn achteraf spijt van zijn beslissing om haar te laten vertrekken. Monroe zelf voelde zich ongetwijfeld gesterkt door haar latere succes, maar haar gedachten gingen vooral uit naar haar moeilijke jeugd. Zoals ze later schreef: “Ik bleef langs de bioscoop rijden waar mijn naam op de lichtreclame stond. Ik was dolenthousiast. Alleen jammer dat er niet ‘Norma Jeane’ stond, zodat alle kinderen uit de weeshuizen en scholen die me vroeger nooit opmerkten eindelijk hadden kunnen zien dat ik iets bereikt had.”
De relatie met Fred Karger liep uiteindelijk stuk, maar Monroe bleef een warme band onderhouden met zijn moeder Anne en zijn zus Mary. Beiden waren aanwezig op haar begrafenis in 1962. Daarmee bleef een van de vroegste en meest bepalende hoofdstukken uit haar carrière ook persoonlijk een blijvende plaats innemen in haar leven.
Genre: musical, romcom
Jaar: 1948
Regisseur: Phil Karlson
Cast: Marilyn Monroe, Adele Jergens, Rand Brooks, Nana Bryant, Eddie Garr, Dave Barry
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 61 minuten
