Ruud Schuurman behoort al meer dan drie decennia tot de vaste waarden van de Nederlandse audiovisuele sector. Na zijn opleiding aan de Nederlandse Filmacademie en een studie scenarioschrijven aan het Binger Filmlab bouwde hij een veelzijdige carrière uit als regisseur en scenarist. Hij werkte mee aan televisieseries als Westenwind, Verliefd Op Ibiza en Lost In The Game, maar is ook vaak op filmsets te vinden, waar hij zich moeiteloos beweegt tussen komedie, familiefilm en romantisch drama.
Met films als De Masters, 100% Coco New York, Alles Is Zoals Het Zou Moeten Zijn, Kwestie van Geduld en Bed & Breakfast bewees Schuurman meermaals zijn gevoel voor toegankelijke en warme verhalen met herkenbare personages. Ook binnen het populaire De Club Van Sinterklaas-universum liet hij zijn veelzijdigheid zien. Als scenarist werkte hij bovendien mee aan onder meer Morlang en Ik Omhels Je Met Duizend Armen, waarmee hij ook zijn dramatische kwaliteiten onderstreepte.
Met Polis voegt Schuurman opnieuw een komedie toe aan zijn filmografie. In de film worden twee Turks-Nederlandse agenten – de betweter Kaan (Sinan Eroglu) en de wannabe actieheld Yavuz (Murda) – gedwongen om samen te werken aan een ondankbare opdracht. Hun missie? De escorte van computernerd Kim (Phi Nguyen), die zich voordoet als ’s werelds gevaarlijkste hacker, naar een Duitse rechtbank. Het ogenschijnlijk simpele ritje ontaardt in een explosieve roadtrip wanneer een gevaarlijke Europese bende hen op de hielen zit. Zonder hulp van de autoriteiten moeten Kaan en Yavuz vertrouwen op hun eigen vindingrijkheid – én op elkaar – om levend de eindstreep te halen.
Vanaf woensdag kan je het resultaat in de Belgische bioscopen gaan bewonderen, maar in afwachting schotelt Ruud Schuurman hier al 5 producties voor die hem beïnvloed hebben:
The Other Guys (Adam McKay – 2010)
Ik ben een grote fan van de films van Adam McKay. Vooral The Big Short en Vice vind ik meesterwerken. Ik hou van zijn vrije stijl, waarin werkelijk alles mogelijk lijkt: van het gebruik van verschillende beeldformaten tot acteurs die rechtstreeks in de camera praten. Die aanpak, gecombineerd met zijn hoge verteltempo, werkt voor mij fantastisch. Ook de manier waarop hij Succession mee heeft vormgegeven, met die losse, bijna documentairestijl in de wereld van rijke elite, vind ik bijzonder geslaagd.
Toch kies ik hier voor een van zijn komedies, omdat The Other Guys voor ons bij Polis een grote inspiratiebron was. Vooral de domheid van de twee agenten, in scherp contrast met de supercops die door Dwayne Johnson en Samuel L. Jackson worden gespeeld, is erg sterk neergezet. McKay speelt op een leuke en inventieve manier met de clichés van het genre en haalt ook hier alle filmische trucs uit de kast, met flitsende montage en heerlijk absurdisme.
Je kunt bovendien mooi zien hoe zijn stijl steeds vrijer en gedurfder werd naarmate zijn carrière vorderde. Ook de actie is uitstekend uitgewerkt: nooit grimmig of overdreven serieus, maar altijd met een flinke dosis humor.
Uncut gems (Benny Safdie & Josh Safdie – 2019)
Uncut Gems is één grote adrenalinerush van het eerste tot het laatste beeld. Ik ben een grote fan van NBA-basketbal en volg The Weeknd al sinds zijn eerste mixtape, dus voor mij is deze film één groot feest van herkenning. Alles klopt wat dat betreft. Het New York van 2012 wordt op een bijzonder accurate manier neergezet.
De manier waarop de Safdie-broers echte beelden van de Boston Celtics integreren met de weddenschappen van het personage van Adam Sandler, samen met Kevin Garnett en The Weeknd, die allebei zichzelf spelen, is ronduit perfect uitgevoerd. Het zorgt bovendien voor heel wat grappige momenten.
Ik vind het indrukwekkend hoe de Safdie-broers het tempo voortdurend hoog houden en de spanning geen seconde laten verslappen. Ik ging volledig mee in de gokverslaving en neurotische energie van Adam Sandlers personage, een zenuwslopende rit die pas tot stilstand komt bij de fantastische aftiteling.
Ook een speciale vermelding voor de geweldige casting, met heel wat niet-professionele acteurs uit de diamantwereld, die de film een uitzonderlijke authenticiteit geven.
Knocked Up (Judd Apatow – 2007)
Judd Apatow is voor mij de onbetwiste king of comedy. Hij heeft talloze geweldige komedies gemaakt. Zijn films voelen vaak heel spontaan en los uit de pols aan, maar zijn tegelijk met een strakke hand geregisseerd. Ik heb verschillende making-ofs van zijn films gezien waarin duidelijk wordt hoeveel ruimte hij zijn acteurs geeft om te improviseren. Hij cast steevast acteurs die daar bijzonder bedreven in zijn, vaak stand-upcomedians.
Ook wij hebben bij Polis onze acteurs veel laten improviseren en bewust mensen gecast die zelf met ideeën en teksten komen. Dat heeft onze film een stuk rijker en grappiger gemaakt.
Wat Knocked Up zo sterk maakt, is dat de humor volledig voortkomt uit de tegenstelling tussen de twee hoofdpersonages: de goedhartige stoner en losbol van Seth Rogen tegenover de ambitieuze carrièrevrouw van Katherine Heigl. Vrijwel alle grappen vloeien op een natuurlijke manier voort uit die dynamiek.
Daarnaast zorgt Apatow er altijd voor dat ook de bijpersonages volop kunnen schitteren. Hij omringt zijn hoofdcast steevast met topcomedians, in dit geval onder meer Paul Rudd, Jason Segel en Jonah Hill. Geen enkel moment blijft onbenut om een grap te maken.
Jeen-Yuhs: a Kanye trilogy (Chike Ozah & Coodie Simmons – 2022)
Geen film dit keer, maar een driedelige documentairereeks over Kanye West. Ik heb ze inmiddels al meerdere keren bekeken. Het zijn volstrekt unieke beelden die zich uitstrekken over twee decennia, waarin documentairemaker Coodie Kanye West vanaf het prille begin van zijn carrière volgt.
Vooral de eerste twee delen zijn indrukwekkend. Kanye probeert door te breken als rapper, maar eigenlijk gelooft bijna niemand in hem. Hij oogt allesbehalve als het stereotype van een hiphopster, met zijn brilletje en beugel, en weigert zich een gangsterimago aan te meten. Geen enkele platenmaatschappij heeft er vertrouwen in dat hij als rapper succesvol kan worden. Ze zien hem enkel als producer en je ziet van dichtbij hoe hij jarenlang aan het lijntje wordt gehouden.
Zijn humor, charme, onwrikbare geloof in zichzelf en zijn weigering om zich aan te passen aan de verwachtingen van anderen maken van Kanye een bijzonder aandoenlijk persoon. Coodie bezoekt ook zijn moeder en het ouderlijke huis, waar ze samen jeugdherinneringen ophalen. Die momenten zijn bijzonder ontroerend.
Dat alles staat in schril contrast met het derde deel, waarin Coodie Kanye jaren later opnieuw volgt, wanneer hij is uitgegroeid tot een wereldster. We zien hem worstelen met zijn bipolaire stoornis en rondlopen in een kogelvrij vest. De ontwapenende jongeman uit het begin heeft plaatsgemaakt voor een complexe en vaak tragische figuur. Juist die evolutie maakt deze documentairereeks zo fascinerend.
48 Hrs. (Walter Hill – 1982)
Een klassieker. Een buddyfilm pur sang. Nick Nolte en Eddie Murphy vormen dan wel geen klassiek politieduo, maar 48 Hrs. is een schoolvoorbeeld van hoe het genre in elkaar zit: twee tegenpolen samen in een auto, op weg naar allerlei plekken die hun onderlinge conflict telkens verder op scherp zetten. Langzaam groeien ze naar elkaar toe en ontstaat er wederzijds respect. De humor vloeit daarbij op een natuurlijke manier voort uit hun botsende persoonlijkheden en culturele verschillen.
Het is bovendien de doorbraakfilm van Eddie Murphy en een belangrijk moment in Hollywood, waar het nog allesbehalve vanzelfsprekend was om een zwarte acteur een hoofdrol te geven in een grote studiofilm. Nick Nolte zou destijds hemel en aarde hebben bewogen om Murphy gecast te krijgen voor de andere hoofdrol. En terecht, want Murphy is werkelijk briljant in deze film.
Latere klassiekers als Lethal Weapon en Bad Boys bouwden verder op de structuur die 48 Hrs. zo succesvol maakte. Tegelijk droeg de film er mee toe bij dat het steeds normaler werd om zwarte acteurs te casten in prominente hoofdrollen binnen grote Hollywoodproducties.
Ook de stoere en rauwe stijl van Walter Hill maakt van 48 Hrs. een visueel indrukwekkende film die vandaag nog steeds overeind blijft.
