Met slechts 17 jaar herstelt Ivy (Bella Ramsey) van kanker. Zelf treurt ze niet om de maanden die ze als ‘verloren’ beschouwt en ook medelijden van haar omgeving of haar ouders accepteert ze niet. Wanneer die haar echter inschrijven voor het zomerkamp Children Run Free (CRF), een vakantiekamp voor jongeren met kanker, stemt ze met tegenzin toe. Ondanks haar aanvankelijke terughoudendheid vindt ze er al snel haar plek en stelt ze zich gedurende een maand langzaam, maar zeker open voor nieuwe ervaringen.
Sunny Dancer is pas de tweede film van George Jaques als regisseur, die – net als in Black Dog, zijn debuut uit 2023 – de volledige creatieve controle over zijn nieuwste film behoudt als scenarioschrijver, regisseur en producent. Op het vlak van thematiek blijft hij zichzelf trouw. Opnieuw probeert hij het coming-of-age-genre origineel en realistisch te benaderen. Rouw, verwerking en kanker zorgen voor intense en diepere gelaagdheid en staan in contrast met de lichtheid die de titel Sunny Dancer (misleidend) laat vermoeden.
Sunny Dancer presenteert Ivy als een sterke jonge vrouw, een meisje dat zich niet door haar ziekte wil laten definiëren en al helemaal geen voorkeursbehandeling of mededogen nodig heeft. Tegelijkertijd is ze 17 jaar oud. Naast haar inhakkende diagnose wordt ze geplaagd door dezelfde gedachten als andere jongeren die op de drempel naar volwassenheid staan.
Met het CRF-kamp creëert Sunny Dancer een ruimte waarin kanker aanwezig is, zonder het hele verhaal over te nemen. De verlorenheid van een tiener wordt voelbaar en simultaan op geloofwaardige wijze weerspiegeld en opgevangen door haar nieuwe vrienden. George Jaques gaat nauwelijks in op de voorgeschiedenis van de jonge hoofdpersonages, zelfs die van Ivy laat hij grotendeels onaangeroerd.
In plaats daarvan viert Sunny Dancer als slice-of-life-film het leven als een hic et nunc-moment. Ondanks zijn beperkte ervaring als regisseur toont de filmmaker opmerkelijk veel gevoel voor detail. De manier waarop de jongeren met elkaar, hun ouders en de begeleiders omgaan, komt gedurende de ganse speelduur authentiek over. De dialogen zijn vaak pijnlijk precies. Kijkers van alle leeftijden zullen zichzelf erin kunnen herkennen en zich tegelijkertijd net zo ongemakkelijk voelen als de personages op het scherm.
De lichte toon en vaak scherpe, soms directieve humor is daarbij voortdurend bedrieglijk, bijna dreigend onbezorgd. Het uitgangspunt van Sunny Dancer is te ernstig om je er volledig ontspannen aan over te geven. Juist deze sfeer en de chemie van het door George Jaques vertelde zomerverhaal maken de film zo meeslepend. De personages die daaruit voortkomen blijven echter nogal schetsmatig, anekdotisch en hebben wel iets te weinig eigen narratieve ontwikkeling.
Via de door hem gecreëerde microkosmos van het CRF-kamp, behandelt Jaques uiteindelijk existentiële thema’s die door kanker als extra narratieve factor onvermijdelijk naar voor komen. Emoties als hoop, woede en angst krijgen ruimte, evenals complexere concepten. Survivor’s guilt, manieren om met trauma en tegenslag om te gaan en emotionele toegankelijkheid, zijn effectief in het verhaal verweven, zonder dat ze de plot of de boodschap van de film overnemen.
Sunny Dancer werpt daarbij voor buitenstaanders nieuwe vragen op en creëert subtiel de mogelijkheid voor interpretatie. Medelijden als vorm van zelfbedrog zonder echte betrokkenheid? De commercialisering van leed? Een fundamentele oneerlijkheid van het leven? De prent raakt al deze thema’s aan zonder belerend of moraliserend te worden.
De rustige, levensechte regie van George Jaques geeft het verhaal en vooral de dynamiek tussen de personages, de gelegenheid om de film te dragen. Neil Patrick Harris (How I Met Your Mother) als Patrick, de lucullische kampleider met een emotionele rugzak, James Norton (Little Life) als de empathische vader, Jessica Gunning (Baby Reindeer) in de huid van de extraverte moeder en Josie Walker (Kneecap) als de immer – nou, ja – pissige verpleegster Brenda, leveren solide acteerprestaties.
Maar het zijn vooral de jonge acteurs die Sunny Dancer tot leven brengen en deze dramedy beslist emotioneel toegankelijk maken. Onder de onvoorstelbaar erudiete acteursleiding van Bella Ramsey (Game of Thrones) als Ivy, lijken Ruby Stokes, Earl Cave, Conrad Chan, Daniel Quinn Toye en Jasmine Elcock rechtstreeks uit één solide vriendengroep te zijn gecast, wat hun samenspel bijzonder sterk én authentiek maakt.
Ook met Sunny Dancer vindt regisseur George Jaques het coming-of-age-genre niet opnieuw uit. Hoewel anderen vóór hem al kanker als hoofdthema van het verhaal hebben gebruikt, slaagt hij er wel voortreffelijk in dit vertrouwde motief met opmerkelijke gevoeligheid, eerlijkheid, respect en uiterst sfeervol uit te werken.
Ondanks de soms wat schetsmatig individuele personages weet het ensemble een dynamiek te creëren die ontroert zonder te manipuleren. Geen radicaal vernieuwende bijdrage aan het genre, maar wel een flick die getuigt van een verfijnd gevoel voor verhaal en vooral overtuigt door nabijheid en oprechtheid. Een verrassende en warm aanbevolen coming-of-age-tip, geschikt voor alle openhartige filmliefhebbers die ook nog houden van de aanstekelijke song I Don’t Feel Like Dancin van de Amerikaanse glamrockband Scissor Sisters.
Genre: coming-of-age, tienerkomedie, drama
Jaar: 2026
Regisseur: George Jacques
Cast: Bella Ramsey, Neil Patrick Harris, James Norton, Jessica Gunning, Josy Walker
Land: UK
Speelduur: 106 minuten
