Na het indiepubliek al voor zich te hebben gewonnen met We’re All Going to the World’s Fair en I Saw the TV Glow, wilde Jane Schoenbrun, om de regisseur zelf te citeren, voor ‘iets heel leuks en heel queer’ gaan. Het eindproduct daarvan, Teenage Sex and Death at Camp Miasma, groeide uit tot een van de meest besproken titels van Cannes en zal vanaf morgen geheid ook bij de Belgische filmliefhebbers over de tongen rollen.
De talentvolle Kris (Hannah Einbinder) neemt in de film de taak op zich om de in verval geraakte Friday the 13th-achtige franchise Camp Miasma uit het slop te halen en te herlanceren, liefst met een stempel van ‘elevated’ horror er bovenop. Ze sleepte de opdracht in de wacht na de triomftocht van haar vorige film, waarin ze Psycho herinterpreteerde vanuit het perspectief van het douchegordijn. De wandelende Miasma-encyclopedie heeft de perfecte stunt in gedachten om de reeks nieuw leven in te blazen: ze wil Billy Presley (Gillian Anderson), de oorspronkelijke ‘final girl’, opsporen en overtuigen om de draad weer op te nemen. Billy trok zich na het eerste deel als een ware Norma Desmond (Sunset Blvd.) terug in het originele kamp en was sindsdien niet meer op het witte doek te aanschouwen.
Het resultaat is een ware ‘genre bender’. Teenage Sex and Death at Camp Miasma is tegelijk een ode aan én analyse van de slasher, metakritiek op het huidige Hollywood, een queer ontwaken én een verkenning van een daarmee samenhangend onderwerp waar Tinseltown het dezer dagen bijzonder moeilijk mee heeft: seks. De slechterik van dienst (vertolkt door Jack Haven) werd dan ook niet toevallig Little Death gedoopt, een verwijzing naar la petite mort, de poëtische benaming voor het (vrouwelijke) orgasme.
Hoogtepunten genoeg om op te sommen in Teenage Sex and Death at Camp Miasma. De openingssequentie, waarin de genealogie van ruim veertig jaar Camp Miasma uit de doeken wordt gedaan, is al een geslaagde kortfilm op zich. De vele referenties maken meteen duidelijk welke genrefilms Schoenbrun vormden en inspireerden. Ook het ongemakkelijke Zoom-gesprek met een aantal sleutelfiguren uit Hollywood, waaruit blijkt dat hun visie lijnrecht tegenover die van Kris staat, is vlijmscherpe satire. Tegelijk hekelt Schoenbrun de tendens om alles te rebooten zonder de aantrekkingskracht van de originals te begrijpen. Denk maar aan Evil Dead Burn of Predator: Badlands: op zich nog verteerbare films, maar naar het DNA van hun voorgangers is het ver zoeken.
Visueel is Teenage Sex and Death at Camp Miasma heel wat speelser en kleurrijker dan Schoenbruns vorige films. Schilderachtige tableaus en snoeptinten worden afgewisseld met op 35 mm geschoten terugblikken op de eerste film, waarmee de esthetiek van de originele slashers wordt opgeroepen. Het woord ‘snoep’ laten we hier niet toevallig vallen. Junkfood is een terugkerend thema in de film. Schoenbrun benadrukte in een interview dan ook dat zowel het slashergenre als ‘seks in zijn beste vorm’ als junkfood kunnen worden bekeken.
Zowel Einbinder als Anderson zijn uitstekend in Teenage Sex and Death at Camp Miasma. De serie Hacks moeten we nog steeds inhalen, dus Einbinder is voor ons een nieuwe ontdekking. Ze zet een gelaagd en intelligent personage neer dat op zoek is naar haar identiteit en verlangens. Wanneer ze samen naar een oude kopie van Camp Miasma kijken en de camera zich fixeert op Einbinders blik, valt er op haar gezicht zoveel af te lezen. Tegenover haar staat een theatrale en verleidelijke Anderson, volledig in haar element. Ondanks het generatieverschil hangt er een geloofwaardige elektriciteit tussen beiden. Tal van heerlijke bijrollen en cameo’s versterken het geheel.
Een terugkerende zin is: ‘Als het te echt wordt, kun je hem altijd uitzetten.’ Schoenbrun doelt daarmee op consent en het verkennen van seksuele grenzen binnen een veilige omgeving. Pas die uitspraak echter zeker niet toe op Teenage Sex and Death at Camp Miasma en zet hem vooral niet uit. Het is opnieuw een overtreffende, maar ook toegankelijkere stap in het sterke oeuvre van Jane Schoenbrun. Geniet van deze bonte mix van invalshoeken die wonderwel werkt en tegelijk humoristisch, goor én dramatisch is.
Genre: drama, horror, romance, thriller
Jaar: 2026
Regisseur: Jane Schoenbrun
Cast: Gillian Anderson, Hannah Einbinder, Jack Haven
Land: Canada, Verenigd Koninkrijk, Verenigde Staten
Speelduur: 112 minuten
