Polly Thompson (Claire Foy) werkt als uitvindster en ingenieur bij een technologiebedrijf, terwijl haar man Tim (Andrew Garfield) thuis voor de opvoeding van Beth (Delilah Benett-Cardy), Joe (Phoenix Laroche) en Fran (Billie Gadsdon) zorgt. In de concurrentie met smartphones, sociale media en videogames verliest hij echter steeds meer het contact met zijn kinderen. Wanneer Polly om morele redenen onverwacht ontslag neemt en de familie daardoor ook de bedrijfswoning moet verlaten, ziet Tim daarin een kans om het gezin weer dichter bij elkaar te brengen. Hij overtuigt zijn vrouw om naar het platteland te verhuizen, waar hij tomaten wil kweken en tomatensaus wil verkopen. De kinderen weten echter zonder elektriciteit en internet geen raad met zichzelf, tot Fran een uitstapje maakt naar het ‘verboden bos’ en er de Wonderboom ontdekt.
Scenarist Simon Farnaby, bekend van Wonka en Paddington 2, brengt 87 jaar na de publicatie van Enid Blytons boek De Wonderboom (The Magic Faraway Tree), het klassieke verhaal naar het witte doek. Samen met regisseur Ben Gregor, die hiermee zijn speelfilmdebuut maakt, verplaatst hij het verhaal naar het heden. Daarbij leggen ze de nadruk op het belang van natuur en verbeelding in een tijdperk dat volledig door digitale technologie wordt beheerst.
The Magic Faraway Tree, in onze bioscopen wordt deze fantasy uitgebracht onder de titel Het Geheim van de Wondere Wereldboom en in een Nederlands gesproken versie) doorbreekt op twee manieren de traditionele conventies. Enerzijds worden de klassieke rolpatronen binnen het gezin omgedraaid: de moeder is de kostwinner, terwijl de vader de opvoeding op zich neemt. Anderzijds zijn het juist de volwassenen die hun fantasie en speelsheid hebben behouden, terwijl hun kinderen die lijken te zijn kwijtgeraakt.
Voor Beth, Joe en Fran komt vrijwel alle inspiratie uit de digitale wereld. Hun dagen worden gevuld met videogames, berichten, filmpjes, series en sociale media. Het idee dat jongeren steeds meer opgaan in een digitale werkelijkheid is herkenbaar, al wordt het hier behoorlijk overdreven voorgesteld.
De verhuis naar het platteland betekent meteen ook een gedwongen digitale detox, die voor de kinderen aanvoelt als een existentiële crisis. Alleen de jongste, Fran, kijkt met een open blik naar haar nieuwe omgeving. Ze denkt zelfs een fee te hebben gezien. Uiteindelijk verzamelt ze de moed om het nabijgelegen ‘verboden bos’ te verkennen. Wat ze daar aantreft doet minder denken aan Harry Potter dan aan Narnia. De Wonderboom blijkt een toegangspoort tot een wereld vol magie en fantasie.
De Wonderboom wordt bevolkt door excentrieke, maar charmante figuren zoals Maangezicht, de fee Zijdenhaar, de Pannenman en Mevrouw Was. Zij tonen Fran niet alleen hun eigen wereld, maar ook de telkens wisselende magische landen die in de boom verschijnen. Vooral de uitwerking van het Verjaardagsland en het Snoepjesland is bijzonder liefdevol en fantasierijk. Vrijwel al deze werelden zijn een verbeelding van kinderlijke dromen en verlangens, met als opvallende uitzondering de angstaanjagende schoolgevangenis van Madam Snap (Rebecca Ferguson).
Toch kent deze familieprent duidelijke structurele problemen. Ben Gregor neemt veel tijd om de fantasiewereld op te bouwen, waardoor het verhaal rond het gezin en hun tomatenbedrijf onvoldoende wordt uitgewerkt. De poging om beide verhaallijnen met elkaar te verbinden voelt geforceerd aan, mede door een onverwachte tijdsprong. Vooral de finale wordt erg gehaast afgewerkt, waardoor Madam Snap nauwelijks de kans krijgt om als schurk echt indruk te maken. De centrale boodschap dat je een deel van je kinderlijke fantasie moet bewaren, werkt uiteindelijk wel overtuigend. Alleen enkele nadrukkelijk moraliserende dialogen, zoals een uitleg dat vrouwelijkheid en feminisme perfect samengaan, voelen ondanks hun goede bedoeling wat geforceerd aan.
Ondanks de zwakke punten in het scenario en het verteltempo weet De Wonderboom kinderen uiteindelijk toch te betoveren dankzij zijn rijke vormgeving. De boom en de verschillende fantasiewerelden zijn met veel oog voor detail ontworpen, maar vooral de kostuums springen in het oog. Maangezicht en de Pannenman, letterlijk behangen met potten en pannen, zijn prachtige voorbeelden van sprookjesachtige creativiteit. Ook subtielere details tonen dezelfde zorgvuldigheid. Zo verwijst het motief op Frans trui tijdens haar tocht door het bos naar een oog dat achter gordijnen vandaan kijkt; een visuele metafoor voor het feit dat zij als enige écht openstaat voor de natuur.
Later draagt Fran een zelfgemaakte rugzak van ovenwanten, die doet denken aan feeënvleugels. Acteertechnisch vormen Andrew Garfield en Claire Foy een overtuigend koppel. De onderlinge dynamiek binnen het gezin is minder consistent, wat deels is te wijten aan het wat dunne scenario. Vooral Delilah Benett-Cardy en Billie Gadsdon leveren sterke prestaties. Rebecca Ferguson blijft daarentegen onderbenut: haar personage Madam Snap krijgt te weinig schermtijd en blijft daardoor een vrij vlakke antagonist.
Ben Gregors The Magic Faraway Tree / Het Geheim van de Wondere Wereldboom balanceert tussen een betoverende sprookjeswereld en een verhaal dat zijn potentieel niet volledig benut. De regie, decors en kostuums creëren een warme, fantasierijke sfeer die vooral jongere kijkers zal aanspreken. Het scenario blijft echter steken in een onevenwichtige structuur, een wisselend vertelritme en een overhaaste finale. Daardoor komen de emotionele en thematische ambities van dit avontuurlijk sprookje nooit helemaal tot hun recht, al blijft het een charmante en visueel aantrekkelijke tienerfantasie met een waardevolle boodschap over verbeelding en verbondenheid.
Genre: familie, fantasie, sprookje, tieneravontuur
Jaar: 2026
Regisseur: Ben Gregor
Cast: Claire Foy, Andrew Garfield, Delilah Benett-Cardy, Phoenix Laroche, Billie Gadsdon, Rebecca Ferguson, Jennifer Saunders, Judy Dench
Land: UK, Verenigde Staten, Frankrijk
Speelduur: 110 minuten
