Brigitte Bardot op 91-jarige leeftijd overleden 

Brigitte Bardot, de Franse actrice en zangeres die in de jaren vijftig en zestig uitgroeide tot een wereldwijd sekssymbool, is op 91-jarige leeftijd overleden. Bardot verwierf internationale roem met de film Et Dieu… créa la femme (1956), geschreven en geregisseerd door haar toenmalige echtgenoot Roger Vadim. De film maakte haar in één klap tot een icoon en zij belichaamde jarenlang het beeld van de verleidelijke, vrijgevochten “sex kitten”.

Geboren in 1934 in Parijs groeide Bardot op in een welgesteld, katholiek gezin. Ze bleek talentvol als danseres en mocht ballet studeren aan het prestigieuze Conservatoire de Paris. Tegelijkertijd werkte ze als model en verscheen ze al op vijftienjarige leeftijd op de cover van Elle. Via haar modellenwerk kreeg ze filmrollen aangeboden. Na enkele kleinere rollen brak ze definitief door midden jaren vijftig, onder meer met Doctor at Sea (1955), waarin ze de tegenspeelster was van Dirk Bogarde.

In de jaren zestig was Bardot een van de grootste sterren van de Franse cinema. Ze speelde in films van gerenommeerde regisseurs als Henri-Georges Clouzot (La Vérité), Louis Malle en Jean-Luc Godard (Le Mépris). Ook in Hollywood was er belangstelling, met films als Viva Maria! en de western Shalako. Naast haar filmcarrière bouwde ze een muziekloopbaan op en nam ze onder meer het oorspronkelijke Je t’aime… moi non plus op, geschreven door Serge Gainsbourg, met wie ze een affaire had.

Ondanks haar succes ervoer Bardot het sterrendom als beklemmend. In 1973 trok ze zich op 39-jarige leeftijd volledig terug uit de filmwereld. Haar leven kwam voortaan in het teken te staan van dierenrechten. Ze voerde actie tegen zeehondenjacht, richtte in 1986 de Brigitte Bardot Foundation op en schreef brieven aan wereldleiders over dierenmishandeling. Haar activisme ging echter steeds vaker gepaard met controversiële en discriminerende uitspraken, wat leidde tot meerdere veroordelingen wegens het aanzetten tot rassenhaat.

Bardot sprak zich openlijk uit voor de Franse extreemrechtse partij Front National en viel in boeken en interviews onder meer etnische minderheden en de islam aan. Privé was haar leven turbulent: ze trouwde vier keer en had relaties met bekende mannen uit de film- en muziekwereld. Haar nalatenschap blijft daardoor dubbelzinnig: enerzijds een cultureel icoon dat de naoorlogse Franse cinema en popcultuur vormgaf, anderzijds een figuur die haar latere jaren overschaduwde met polariserende politieke standpunten.