THE BRIDE! 

Een fatale val van de trap na een toch al vreemde avond. Wat het einde van een verhaal had moeten zijn, blijkt net het begin van een nieuw. Wanneer een eenzame Frankenstein en een met hem meelevende dokter de gevallen Ida uit haar graf roven en haar opnieuw tot leven brengen om zijn bruid te worden. Maar als ze de metgezellin zal moeten worden van de eveneens ondode creatie, zal dat toch op háár voorwaarden zijn…

Vorig jaar blies Guillermo del Toro nieuw leven in het wezen van Frankenstein met zijn fenomenale, titulaire adaptatie van de Mary Shelley-klassieker, en dit jaar is zijn bruid aan de beurt. Of is het enkel de Bruid? Na eerder al pen en camera te hebben opgepakt voor het psychologische drama The Lost Daughter in 2021, nestelt actrice Maggie Gyllenhaal zich opnieuw in de regiestoel met een script van eigen hand, ditmaal voor een nieuwe invulling van Frankensteins bruid.

Geen trouwe hervertelling of simpele remake: de regisseuse zwiert het roer volledig om en waagt zich aan een uitdagende en stoutmoedige vertelling waarin de vrouw – dood of levend – absoluut centraal staat. Te beginnen met de dame zonder wie dit alles nooit mogelijk was geweest. In een intrigerende knipoog naar de opener van het originele The Bride of Frankenstein is het ook hier Mary Shelley die het eerste en laatste woord heeft. Tot ze, ongelukkig met haar eigen vroegtijdige overlijden, besluit een van haar nieuwe personages te kapen om zo een ander verhaal te sturen.

Ja, in deze prent zal er – letterlijk en figuurlijk – een vrouw het stuur stevig in handen houden, en de feministische gedachte is nooit ver weg. Zo speelt het verhaal zich af tijdens de Grote Depressie, een tijd waarin de strijd om gelijke kansen nog in haar kinderschoenen stond en corruptie en geweld tegen vrouwen hoogtij vierden. Zeker in de milieus waar ons hoofdpersonage vertoeft, kan een vrouw beter haar mond houden als ze haar tong wil houden!

Maar dat ligt niet langer in de aard van de teruggekeerde Bruid. Nee, uit de dood is een vrijgevochten dame opgestaan die zich niet nogmaals zomaar zal laten kisten… Of binden! Terwijl de eenzame en hopeloos verliefde Frankenstein haar het hof probeert te maken, wordt al snel duidelijk dat hij de Bruid zal moeten winnen. In een aangenaam en visueel bevredigend Bonnie-and-Clyde-lightromance trekken Frank en de Bruid door de VS voor een avontuur dat het ene moment hartverwarmend romantisch en swingend is, het volgende spannend en huiveringwekkend, en bovenal steeds heerlijk zwart-komisch.

Jessie Buckley zet dan ook een wervelende dubbelperformance neer, want net als in James Whales klassieker delen Shelley en de Bruid hier dezelfde actrice. Maar ook de nog net herkenbare Christian Bale schittert als de ondode romanticus die haar trouw terzijde staat. De twee acteurs hebben een heerlijke chemie op het scherm en hoewel de focus vooral op de Bruid mag liggen, krijgt Bale meer dan voldoende kansen om de gelaagdheid van het wezen te tonen. Cultureel nieuwsgierig, sociaal gesofisticeerd en toch gevaarlijk wanneer nodig: Shelley zou hem ongetwijfeld meteen herkennen als haar geesteskind.

Maar met alle chaos die het duo achter zich aan sleept, kunnen ze niet anders dan ook de aandacht van de politie trekken. Peter Sarsgaard als detective Jake Welles en Penélope Cruz als zijn assistente Myrna Barrow vormen een leuk duo, met een geestige subversie in hun dynamiek. Zij is het brein en hij de charme: een werkrelatie waarin de één niet ondergeschikt is aan de ander en die later in de film een belangrijk subthema zal onderlijnen. De feministische opdracht die de regisseuse-schrijfster hanteert, is er namelijk niet een van vingerwijzen, maar van verantwoordelijkheid nemen. De bereidheid om onze fouten te erkennen, ons aandeel in problemen te benoemen en de wil om het beter te doen, los van geslacht.

Het is wel een prent die even tijd nodig heeft om te bezinken en die zeker niet bij iedereen in de smaak zal vallen. De stijl is brutaal en onbeschaamd eigenwijs, en de reactie van de kijker op de opener zal waarschijnlijk indicatief zijn voor hoe de rest van het werk ervaren wordt. Mary Shelley – en onder haar invloed ook het hoofdpersonage, en bij uitbreiding het script – kan snel chaotisch, onvoorspelbaar en overrompelend worden.

Vooral de onsamenhangende woordenstroomtirades, vol thematisch verwante dan wel fonetisch gelijkende termen die geregeld als een verbale tic uit haar mond spuwen, kunnen vermoeiend worden. Ook de door die tirades geïnspireerde politieke beweging in de film valt gemakkelijk verkeerd te interpreteren binnen een toch al behoorlijk drukke vertelling. De meningen zullen dus ongetwijfeld verdeeld zijn over deze nieuwe invulling. Waar echter moeilijk over te twisten valt, is dat The Bride! haast even onconventioneel is als Mary Shelley zelf ooit was.

Genre: psychologisch drama, romantiek, horror
Jaar: 2026
Regisseur: Maggie Gyllenhaal
Cast: Jessie Buckley, Christian Bale, Peter Sarsgaard, Penélope Cruz, Annette Bening
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 126 minuten