Scream 7 

Toen Scream in 1996 uitkwam, was de staat van het horrorgenre in Hollywood, en meer specifiek het slashergenre, er slecht aan toe. Alle grote franchises van het vorige decennium hadden hun identiteit verloochend en slaagden er niet meer in om relevant te blijven. Jason Voorhees ging na zijn trip naar de grote stad en zijn transformatie in een slak noodgedwongen de ruimte in; Michael Myers, de “reïncarnatie van het kwaad”, werd beroofd van enige vorm van zelfbeschikking in Halloween: The Curse of Michael Myers en Freddy Krueger evolueerde van horror’s meest beruchte kindermoordenaar tot een cartooneske marketingmachine, gericht op de verkoop van snoep, speelgoed en brooddozen.

Scenarist Kevin Williamson en regisseur Wes Craven bundelden in Scream niet alleen hun liefde voor horrorfilms, maar ook hun vele frustraties in bijtende satire. Daarbovenop gaven ze een blauwdruk voor evolutie binnen het genre. In de aard van het beestje lag bovendien dat de film niet bedoeld was als franchisemateriaal. De verhaallijnen waren afgerond en openingen voor een vervolg waren in het scenario niet aanwezig.

Niemand had in 1996 verwacht dat anno 2026 Scream 7 in de zalen zou verschijnen. Toen Scream na groot succes in 1998 alsnog een vervolg kreeg, leverden Craven en Williamson met Scream 2 een erg zelfbewust vervolg af dat naast het horrorgenre ook de draak stak met de industrie erachter. Los van het ondergewaardeerde Scream 4, eveneens geschreven door Williamson, verviel de reeks uiteindelijk toch in een uitgeholde melkkoe die meer begon te lijken op datgene waar eerdere films mee spotten.

De terugkeer van Kevin Williamson als medescenarist en tevens regisseur is opnieuw voelbaar. Initieel lijkt de film stilistisch op een cartoonvariant die meer doet denken aan de in-universum Stab-franchise, die in Scream 2 door Craven en Williamson in het leven werd geroepen als middel om de filmindustrie te bekritiseren, maar gaandeweg onthult Scream 7 waar het echt om draait. Waar Scream (2022) en Scream 6 zich te veel bezondigden aan het gebruik van genretropes als schild tegen kritiek op hun plotprogressie, levert Scream 7 vlijmscherpe kritiek op de stijlelementen van de eigen reeks, die ondertussen even formulematig is als het slashergenre zelf. Dit maakt wel dat dit vervolg in geen geval aan te raden is voor leken.

Hoewel Scream 7 vakkundig fileert, doet het dat met een bot mes. De nieuw geïntroduceerde personages zijn oppervlakkig, het tempo komt op gang als een sputterende dieselmotor en het scenario kent een aantal gapende gaten. Deze tekortkomingen zijn niets nieuws voor slasherfans, die in alle waarschijnlijkheid de groteske moorden uit dit deel zullen appreciëren.

Narratief is er een grote breuk te bespeuren met de vorige delen. Scream 7 heeft vrijwel niets meer te maken met de opzet van de twee voorgaande films. Franchiseboegbeeld Sidney Prescott krijgt opnieuw alle aandacht; ook de weinige overgebleven personages uit Scream 6 krijgen nauwelijks iets te doen en voelen geforceerd ingeschreven. Deze breuk is vooral te danken aan het ontslag van Melissa Barrera nadat zij steun uitsprak voor de Free Palestine-beweging, en het daaraan gekoppelde vertrek van Jenna Ortega, waardoor de productie verder moest zonder haar hoofdrolspelers en noodgedwongen een nieuwe richting moest inslaan.

Scream 7 is een imperfect maar amusant vervolg dat in essentie meer aansluit bij de eerste delen uit de reeks. De kritische toon, eigen aan Kevin Williamson, brengt opnieuw wat meer ziel in het geheel, maar ook deze moderne nakomer gaat gebukt onder de last van franchising en merkbescherming waardoor ze moet inboeten op integriteit. Hoewel Scream 7 erg zelfbewust en geestig omgaat met de satire die het op het eigen merk loslaat, rijst de vraag hoe het zover heeft kunnen komen dat de film die het genre destijds een nieuw geweten schopte, de basis vormt van een reeks die is vervallen tot cynische zelfkritiek op haar eigen vastgeroeste formule.

Genre: horror, mysterie
Jaar: 2026
Regisseur: Kevin Williamson
Cast: Neve Campbell, Courtney Cox, Isabel May
Land: Verenigde Staten, Canada
Speelduur: 114 minuten