Voor Superman, Kal-El, is de Aarde zijn thuis. Voor zijn nichtje Supergirl ligt dat echter anders. Niet in staat te aarden en evenmin het verlies van eerst haar wereld en vervolgens haar stad een plaats te geven, vlucht Kara Zor-El samen met haar hond Krypto naar de sterren, waar ze zichzelf verdooft onder rode zonnen. Maar wanneer ze het pad kruist van de crimineel Krem, die niet alleen haar schip steelt, maar ook Krypto vergiftigt, eindigt haar vlucht en begint een race tegen de klok.
Met Superman werd het filmuniversum van DC vorig jaar opnieuw gereboot. De Big Blue Boy Scout vloog hoopvol over het scherm en dit jaar is het de beurt aan Supergirl. Na haar korte cameo in Superman krijgt zij een intergalactisch avontuur, gebaseerd op het bekroonde Woman of Tomorrow, de beeldroman van schrijver Tom King en artieste Bilquis Evely. Supergirl toont niet de typische hoop die we associëren met de dragers van de rode S, maar een jonge vrouw die worstelt met trauma.
Fantastisch vertolkt door Milly Alcock is Kara Zor-El een ruwe bolster die zich verschuilt achter een façade van onverschillig nihilisme en haar toevlucht zoekt in drank. Toch blijkt onrecht bestrijden, ondanks haar donkere kijk op de wereld, moeilijk te weerstaan. Wanneer de ruimteschavuit Krem van de Gele Heuvelen (onze met pailletten ingelegde Matthias Schoenaerts) haar pad kruist en niet alleen shipjacking, maar ook een poging tot vergiftiging aan zijn indrukwekkende lijst misdaden toevoegt, volgt een onderhoudende – zij het ietwat brave en voorspelbare – ruimtereis langs een bonte verzameling vreemde werelden.
Kara is duidelijk niet haar neef. Ze is onmiskenbaar heldhaftig, maar waar Kal-El de hoopvolle idealist en redenaar is, verschijnt zij eerder ten tonele met een cynische “je m’en fous”-houding tegenover alles en iedereen. Dat levert, ondanks alle tragedie, ook enkele hilarische situaties op. Zo is haar eerste interactie met scènedief Lobo – Jason Momoa in de striprol van zijn leven; die man had duidelijk de tijd van zijn leven als de Bastiches najagende premiejager – meteen goud.
Maar minstens evenveel humor, naast de zwaardere emoties, valt te rapen uit Kara’s noodgedwongen samenwerking met de jonge Rutheye (Eve Ridley). Als laatste overlevende van haar clan na een “huisbezoekje” van Krem zint het meisje op wraak. Ze is nobel, idealistisch en eigenlijk meer dan een beetje naïef. Dat laat Kara weinig andere keuze dan haar met gezonde tegenzin onder haar vleugels te nemen.
De actie en de gevaren onderweg zijn dan ook niet min, zeker omdat er slim wordt omgesprongen met Kara’s Kryptoniaanse fysiologie. De “super” in haar heldennaam staat er immers niet alleen voor de show. Om het spannend te houden moet er dus af en toe een beroep worden gedaan op haar bekende zwaktes, met kryptoniet uiteraard met stip op één. Met dat mythische mineraal doet de film bovendien enkele bijzonder leuke dingen.
Net daarom is het jammer dat er niet nog dieper werd geput uit de DC-canon. Ondanks de vele kansen zijn er nauwelijks verwijzingen naar het grotere, bekendere DC-universum. Van bekende planeten die even worden vernoemd tot stripfiguren die terloops passeren of iconische buitenaardse rassen: de film laat die mogelijkheden grotendeels liggen. Er lopen heel wat aliens rond, maar het blijft vooral bij de eerder generische varianten die we al zo vaak in ruimteopera’s hebben gezien. Een herkenbare stripkop hier en daar was dan ook meer dan welkom geweest.
In een verhaal dat de beeldroman sowieso niet slaafs volgt, voelt dat als een gemiste kans – een kans die Superman wellicht wél had gegrepen. Het enige echte pijnpunt is uiteindelijk het muziekgebruik. Dat is op bepaalde momenten te nadrukkelijk aanwezig en voegt te weinig toe aan de scènes. Supergirl overtreft Superman (2025) nergens, maar wie genoten heeft van die film, zal zich met deze waarschijnlijk ook prima amuseren.
Genre: superhelden, actie, avontuur
Jaar: 2026
Regisseur: Craig Gillespie
Cast: Milly Alcock, Eve Ridley, Matthias Schoenaerts, Jason Momoa
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 108 minuten
