“Elk nadeel heb z’n voordeel”, zei Johan Cruijff destijds (al leende hij die uitspraak van collega Willem van Hanegem). Ook Niki (Leo Woodall) kan daarvan meespreken. Door zijn hyperacusis – een overgevoeligheid waarbij alledaagse geluiden op een normaal volume extreem pijnlijk zijn – kan hij moeilijk normaal functioneren in onze maatschappij. Tegelijkertijd is de gewezen pianovirtuoos daardoor de ideale tuner of pianostemmer. Puur op basis van zijn fragiele gehoor stelt hij, in dienst van Harry (Dustin Hoffman), elk instrument perfect af.
Zijn aandoening – of net zijn talent – brengt hem niet alleen in contact met de klassieke compositiestudente Ruthie (Havana Rose Liu), maar ook met een bende Oost-Europese criminelen. Met absolute stilte en een flinke dosis geduld als enige hulpmiddelen kan Niki namelijk elke kluis openen. Een gave die hem veel geld kan opleveren, maar hem ook flink in de nesten werkt.
Zo vormt Tuner een mix van genres: een drama over de vader-zoonachtige band tussen een met zijn gezondheid sukkelende stemmer en zijn gedoodverfde opvolger, een misdaadthriller over een jongeman die terechtkomt in een wereld waaruit hij het liefst zo snel mogelijk wil ontsnappen, en een romantisch verhaal over een ontluikende liefde. De drie verhaallijnen staan bol van de genreclichés en weten nauwelijks te verrassen, maar toch stoort dat op geen enkel moment. Integendeel, samen vormen ze een charmant kluwen dat wonderwel blijkt te werken.
Inhoudelijk zal het plot van Tuner niet lang blijven nazinderen, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door het voortreffelijke geluidsontwerp. Elk geluid wordt geaccentueerd, elke toon versterkt en elke klank die Niki ontregelt extra benadrukt, waardoor je je als kijker – of moeten we zeggen: luisteraar – haast in de schoenen van het hoofdpersonage waant. Regisseur Daniel Roher, die na documentaires als Navalny en Once Were Brothers met Tuner aan zijn eerste fictiefilm toe is, speelt niet alleen met geluid, maar evenzeer met de stiltes.
De filmmaker kan bovendien rekenen op een uitstekende cast. Dustin Hoffman bekoort en straalt warmte uit, Havana Rose Liu overtuigt als love interest, maar het is vooral de onweerstaanbare Leo Woodall die ons volledig inpakt als Niki. Een man van weinig woorden, maar met een gezicht dat boekdelen spreekt en waarop zowel zijn innerlijke pijn als zijn vreugdemomenten moeiteloos af te lezen zijn.
Samen met de geslaagde visuele vormgeving zorgen de sterke acteerprestaties en vooral het uitmuntende geluidsontwerp ervoor dat het voorspelbare en niet altijd even goed gestemde scenario boven de middelmaat wordt uitgetild. Tuner is een fijn tussendoortje met een aangenaam ritme dat een glimlach op je gezicht tovert, maar waarvoor je binnen enkele maanden al diep in je geheugen zult moeten graven om de details weer op te diepen.
Genre: misdaad, drama, muziek, romance, thriller
Jaar: 2025
Regisseur: Daniel Roher
Cast: Leo Woodall, Dustin Hoffman, Havana Rose Liu
Land: Canada, Verenigde Staten
Speelduur: 107 minuten
