Daniele Luchetti is een jonge Italiaanse cineast (28 jaar) met enkele kortfilms op zijn actief die tevens assisteerde bij Nanni Moretti. Domani, domani werd vorig jaar geselecteerd voor de sectie “Un certain regard” te Cannes en ontving ook de prijs voor de beste eerste Italiaanse film.
„Inderdaad”, stelt Luchetti „ik ben zelf een humorist en ik wil het publiek voornamelijk sympathieke personages voorschotelen die een klare kijk hebben op het leven en de wereld. Mijn film is een duidelijke mengeling’ van verschillende stijlen.”
De prent is trouwens opgebouwd uit vijf hoofdstukken die Luchetti telkens een titel meegeeft. Waarom kiest men voor zo’n stijl?
„Zowel de geschiedenis als mensenlevens bestaan uit hoofdstukken gekoppeld aan emoties als ironie, tederheid en trieste momenten. Domani, domani is daar een weerslag van en is vooral bedoeld om een originele en frisse wind te laten waaien tegen de traditionele en cynische sfeer van wat ik zal noemen de „oude” Italiaanse cinema en meteen wou ik ook een hommage brengen aan de literatuur en in het bijzonder aan Voltaire”, aldus Luchetti.
Of Domani, domani originaliteit uitstraalt is dubieus want bij momenten is de sfeer van Greenaway’s The Draughtsman’s Contract dominant aanwezig. „
Ik heb deze opmerking al vaker gehoord”, vertelt Luchetti „maar Greenaway’s stijl is cynisch en koel en in feite houd ik niet van zijn werk al geef ik toe dat The Draughtsman’s Contract zijn beste film is en misschien heb ik wel onbewust de ironie en de elegantie uit die film overgehouden en naar mijn film getransponeerd.”
Opmerkelijk in Domani, domani is zeker de sfeervolle muziek van Piövani, de relatief onbekende acteurs en de idee dat veel geïmproviseerd werd.
Luchetti vertelt hierover: „Ik vroeg Piovani om een thema te componeren dat komisch, ironisch, romantisch en meteen de sfeer van reizen inhield. Hij is daarin voortreffelijk geslaagd en onderlijnt daardoor de gebeurtenissen in de film.” „Wat de acteurs betreft”, aldus Luchetti „die zijn inderdaad relatief onbekend maar het zijn allemaal komieken en daarom komt de kritische kijk op de wereld van mijn personages zo ironisch over, aldus dat was toch de bedoeling. Veel is er op de set niet geïmproviseerd al was het aanvankelijk scenario heel wat serieuzer, daarom heb ik de sfeer wat ludieker gemaakt via de komische talenten van de acteurs.”
De succesvolle periode van de „grote” Italiaanse cinema behoort reeds geruime tijd tot het verleden. Of er veel hoop is dat een jonge generatie Italiaanse cineasten een nieuwe toekomst zal inluiden, is voor Luchetti een moeilijke vraag:
„In Italië is men niet zo geïnteresseerd in een jonge generatie cineasten. Er zijn heel wat problemen met de distributie en de bioscopen die geen „nieuwe” prenten willen programmeren. Gelukkig is er nu de RAI die enorm behulpzaam is op financieel vlak en dat is maar goed ook want het is de televisie die de cinema heeft vermoord en nu heeft de televisie films nodig.
