Voor een van de warmste en ontroerendste filmervaringen op het voorbije Filmfestival Van Oostende zorgde Gioia Mia. In haar langspeelfilmdebuut confronteert en verzoent de Italiaanse regisseuse en scenariste Margherita Spampinato moderniteit met traditie.
Een jongetje, Nico, moet tegen zijn zin zijn vakantie doorbrengen bij een bejaarde tante in Sicilië. Al snel volgt een generatieclash. Geen wifi, verplichte middagdut in pyjama in plaats van een godganse dag op de gsm mogen tokkelen, ouderwetse manieren en een appartement met meer religieuze schilderijen dan in een kathedraal drijven het stadskind tot wanhoop. Toch groeien de tegenpolen zachtjesaan naar elkaar toe en komen gelijkenissen boven water. Het jongetje treurt om het afscheid van zijn oppas door wie hij zich in de steek gelaten voelt omdat ze de vakantie wou doorbrengen met haar verloofde. Als ze tot overmaat gaat trouwen voelt hij zich niet minder dan bedrogen. Pakkend hoe Spampinato de link legt met het verlies dat de oude vrouw ooit kende en dat ze zowaar voor het eerst openbaart aan haar neefje.
We voelden ons op reis in Sicilië, ook al speelt Gioia Mia zich grotendeels af in een appartementsblok waar geesten zouden rondwaren. Hilarisch wanneer Nico en zijn eerste echte liefje ontdekken wat werkelijk die spookachtige geluiden veroorzaakt.
Gioia Mia is pure feelgood, badend in nostalgie die nergens flets aanvoelt. De dialogen zijn nu eens ontroerend dan weer grappig en de acteerprestaties zonder meer uitmuntend. Geen toeval dat de film op het gereputeerde Filmfestival van Locarno enkele Luipaarden wegkaapte, waaronder voor de 83-jarige Aurora Quattrocchi naast de Premio Speciale della Giuria – CINÉ+ en de Cinematografo Award voor beste debuutfilm. Wij gaan verder nagenieten en dromen van Sicilië en Caponata zoals klaargemaakt in de film.
Genre: coming of age, tragikomedie
Jaar: 2025
Regisseur: Margherita Spampinato
Cast: Aurora Quattrocchi, Marco Fiore en Martina Ziami
Land: Italië
Duur: 90 minuten
