Met Truly Naked waagt de Nederlands-Britse regisseuse, scenariste én gravin Muriel d’Ansembourg (haar volledige naam is Muriel Gräfin von Marchant und Ansembourg, behorend tot het bekende adellijke geslacht De Marchant et d’Ansembourg), zich voor haar langspeeldebuut aan een beladen onderwerp dat zelden zonder frictie wordt benaderd: de pornografie-industrie en haar impact op intimiteit, identiteit en macht. Het resultaat is een film die duidelijk iets wil ‘blootleggen’, maar daarbij niet altijd ontsnapt aan de valkuilen van het eigen uitgangspunt.
Centraal staat Alec (Caolán O’Gorman), een rustige, timide en wat introverte tiener die opgroeit in de schaduw van het kleinschalig pornobedrijf van zijn dominante vader Dylan (Andrew Howard). Hun woning fungeert tegelijk als thuis en goedkope filmlocatie waardoor grenzen tussen privé en werk volledig vervagen. Sinds de dood van zijn moeder is Alec steeds intenser in het familiebedrijf betrokken geraakt.
Na de schooluren gaat hij aan de slag – ondanks zijn jonge leeftijd – als cameraman en monteur van de ondeugende en low-budget pornoflicks waarin zijn ruige vader zelf altijd de hoofdrol vertolkt en de naakte meisjes – vooral seksueel – overheerst. Het is beslist een intrigerende premisse: een coming-of-ageverhaal met een randje want het ontpopt zich in een omgeving waar poedelnaakte lichamen voortdurend worden geënsceneerd.
D’Ansembourg bekend om haar rauw naturalistische stijl en BAFTA-nominatie voor de kortfilm Good Night, benut die assumptie aanvankelijk doeltreffend. De claustrofobische setting van de woning die balanceert tussen rommelige mancave en een aftands liefdeshotel, versterkt het beoogde gevoel van opgeslotenheid. Alec observeert, registreert, maar lijkt zelden echt aanwezig. Hij kijkt, maar wordt zelf ook bekeken: door zijn vader, door de horde sekspoezen, door de camera en impliciet door de film zelf.
Die gelaagdheid: wie kijkt naar wie en met welke intentie, had het kloppende hart van Truly Naked kunnen vormen. Maar gaandeweg verschuift het drama van observatie naar stellingname. Waar de eerste scènes nog ambiguïteit toelaten, kiest d’Ansembourg steeds nadrukkelijker voor een moraliserend perspectief. De porno-industrie wordt daarbij voorgesteld als inherent uitbuitend en destructief, een visie die weinig ruimte laat voor nuance.
Dat gebrek aan complexiteit weerspiegelt zich ook in de personages want ze worden afgeschilderd als inherent uitbuitend, gewelddadig en vrouwonvriendelijk. Dylan, de zelfingenomen machovader, die voortdurend in een satijnen badjas en met een joint rondloopt als een karikatuur van Hugh – Playboy – Hefner, is de archetypische aftakelende gozer: luid, egocentrisch en blind voor zijn eigen tekortkomingen. Alec daarentegen is het tegenbeeld en bijna programmatisch kwetsbaar, een stille getuige die vooral lijkt te bestaan om geraakt te worden.
Wanneer hij op school Nina ontmoet – een feministisch tegengewicht dat een wereld zonder camera representeert – wordt de tegenstelling wel erg nadrukkelijk uitgezet. Desondanks laat de filmmaker toch nog de kans liggen om op deze differentie in te zoomen of om de vaak met goudverf beschilderde pornosterren die verplicht worden om te werken in onwaarschijnlijke omstandigheden, de mogelijkheid te bieden om hun gevoelens, bevindingen en kritiek te uiten.
Het gevolg is een prent die meer illustreert dan onderzoekt. In plaats van vragen open te houden, lijkt Truly Naked ze al bij voorbaat te willen beantwoorden. Dat maakt het geheel voorspelbaar, zelfs wanneer de gewaagde thematiek dat allerminst is.
Toch is het te eenvoudig om Truly Naked louter op die didactische inslag af te rekenen. Er zitten momenten in die imponeren juist omdat ze het ongemak niet gladstrijken. De alledaagsheid waarmee de pornmovies worden gedraaid – inclusief de zichtbare artificiële- en exorbitante nepmiddelen – ontneemt de glamour en legt een zekere leegte bloot. Het is in die scènes, waar banaliteit en vervreemding samenkomen, dat Truly Naked het meest overtuigt.
Maar daar wringt ook wel het schoentje: terwijl Truly Naked de illusie van pornografie wil ontmaskeren, lijkt het zelf niet volledig vrij van een voyeuristische blik. De camera blijft gefascineerd door wat ze tegelijk bekritiseert. Die spanning had productief kunnen zijn, maar wordt zelden expliciet gemaakt.
Het is precies in die onuitgesproken tegenstrijdigheid dat de film het interessantst wordt, maar tegelijk het meest ‘onbevredigend’. Want wat betekent ‘naaktheid’ hier eigenlijk? Fysieke ontbloting is alomtegenwoordig, maar emotionele transparantie blijft schaars. De titel suggereert een zoektocht naar echtheid, maar wat je te zien krijgt is vooral een botsing tussen representatie en moraal. En toch – of misschien net daardoor – blijft Truly Naked wel in je hoofd rondspoken. Doch niet als een afgerond statement, maar als een ongemakkelijke reflectie op kijken, bekeken worden en de dunne lijn tussen beide.
Genre: drama, porno
Jaar: 2026
Regisseur: Muriel d’Ansembourg
Cast: Andrew Howard, Caolán O’Gorman, Alessa Savage, Juliet Aubrey, Safiya Benaddi, Hana Hrzic
Land: Nederland, België, Frankrijk
Speelduur: 102 minuten
Truly Naked
