Animatiefilms in Cannes worden nog te vaak bekeken als curiositeiten of tussendoortjes, maar Tangles behoort tot die zeldzame animatiefilms die volledig voor volwassenen gemaakt zijn. Regisseur Kelly Marcel combineert autobiografische elementen met handgetekende animatie tot een film die duidelijk de traanklieren viseert. De film volgt Eleanor, een lesbische cartooniste die steeds meer geconfronteerd wordt met de aftakelende geest van haar moeder, een voormalige pianiste bij wie Alzheimer werd vastgesteld. Terwijl herinneringen beginnen te verdwijnen, probeert Eleanor via tekeningen, fantasieën en oude familieverhalen grip te krijgen op iemand die langzaam een vreemde dreigt te worden.
De tekeningen zijn mooi, het verhaal voelt geloofwaardig autobiografisch aan, maar de aanpak is vaak erg manipulerend. Marcel sleurt in de meest pakkende scènes flinke doses sentimentele muziek binnen om het publiek aan het huilen te krijgen. Dat lukte blijkbaar, want mijn buurman kon niet stoppen met janken, tot mijn grote ergernis. Alzheimer is op zich al tragisch genoeg. Zonder die geforceerde emotionele muziek was de film waarschijnlijk veel sterker geweest. Marjane Satrapi zou dit met veel minder Hollywoodsentiment aangepakt hebben.
Ryūsuke Hamaguchi houdt van ellenlange films. Dat bevestigt hij nog maar eens met Soudain. De film duurt liefst 195 minuten. Maar in tegenstelling tot Drive My Car wordt de lengte hier eerder een hindernis. Virginie Efira speelt de directrice van een zorgcentrum waar een erg menselijke therapie voor dementerende patiënten wordt toegepast. Ze raakt gefascineerd door de voorstelling van een Japanse theaterregisseuse. Later ontmoeten de twee vrouwen elkaar en herkennen ze elkaar als zielsgenoten. Veel meer verhaal is er eigenlijk niet. De lange conversaties tussen de twee protagonisten werken nog vrij goed in een soort Richard Linklater-stijl (Before Sunset etc.), maar de scènes in het zorgcentrum zijn extreem idealistisch – typisch Hamaguchi – en de regisseur valt geregeld in herhaling. Sommige dialogen klinken bovendien opvallend prekerig en didactisch. De film had gemakkelijk tachtig minuten korter kunnen zijn zonder veel kracht te verliezen. Maar nee: hij voelt uiteindelijk aan als een eeuwigheid. Efira en haar Japanse tegenspeelster maken wel kans op een prijs voor beste actrice.
John Travolta mocht naar Cannes komen als regisseur van zijn lange kortfilm van 61 minuten voor Apple. Propeller One-Way Night Coach is best charmant, maar tegelijk ook enorm retro in aanpak. De film voelt aan alsof hij begin jaren zestig gemaakt werd. Het verhaal draait rond de jonge John, die in 1962 voor het eerst een vliegreis meemaakt – een ervaring die hem later motiveerde om zelf vliegtuigen te kopen en te besturen. De film is gebaseerd op een kinderboek dat Travolta zelf schreef in 1997. En eerlijk: hij voelt ook echt aan als een kinderfilm. Het leukste moment is het optreden van Travolta’s dochter als stewardess. Niet omdat ze zo indrukwekkend acteert, maar omdat ze bijna het vrouwelijke evenbeeld lijkt van haar vader in zijn Grease-periode. Ter gelegenheid van zijn aanwezigheid in Cannes kreeg Travolta trouwens onverwacht een ere-Palm cadeau. Ik heb altijd gedacht dat Travolta nooit een echte A-lister was. Daarvoor is zijn carrière veel te oneven geweest. Maar in Cannes bleek hij waanzinnig populair. Het publiek was Grease, Saturday Night Fever, Blow Out, Face/Off en Pulp Fiction duidelijk nog lang niet vergeten. Het bewijst vooral dat je in een carrière uiteindelijk maar een handvol echte klassiekers nodig hebt om een beetje legendarisch te worden
