De keuze van Anthony Palaia (FAST FORWARD) 

PEARL (Ti West, 2022)

Een prequel zo krachtig dat hij het origineel beter maakt. De sublieme fotografie en het gesatureerde kleurenpallet dat deze horrorfilm een… jawel, Sound of Musiciaanse vibe meegeeft, tillen deze film naar een volgend niveau en het feit dat Mia Goth gewoonweg fenomenaal acteert (die monoloog!) maakt het eigenlijk schandalig dat deze moderne klassieker nog niet eens genomineerd werd voor een Oscar. De premisse laat ik aan jullie over, ga maar op ontdekking.

MAD GOD (Phil Tippett, 2021)

Dertig jaar in de maak en het was ieder jaar het wachten waard. Deze dialoogloze stop motion is de mooiste nachtmerrie ooit losgelaten op de kijker. Onversneden nihilisme, splijtende lagen van boodschappen en symboliek, omhuld in een waanzinnig en ongelooflijk prachtig gecreëerde dystopie zorgen ervoor dat je deze film minstens tweemaal moet bekeken hebben. Maak daar maar drie van.

RABID DOGS (Mario Bava, 1974)

De vergeten film van Bava (ook pas uitgebracht in ’97 wegens problemen met de producer) die zich nagenoeg volledig afspeelt op één locatie, namelijk in de wagen. Twee gangsters, twee gijzelaars waaronder eentje met een ziek kind, opgejaagd door justitie en persoonlijk sadisme, creëren een spanningsopbouw die z’n weerga niet kent. De hele film lang voel je de onbehaaglijke sfeer als een soort onderstroom. Harde en scherpe dialogen die sommige personages haast ontmenselijken geven deze verborgen parel een bleek cachet mee en een finale die nog lang zal nazinderen.

FREAKED (Tom Stern & Alex Winter, 1993)

Deze in cocaïne en suiker gedrenkte en volslagen krankzinnige komedie is een tijdsproduct van de jaren negentig en zou ook alleen maar in dat decennium gemaakt kunnen worden. Het strafste van alles? Het werkt. De film scheurt met een rotvaart doorheen de tachtig minuten en het spervuur aan grappen treft vaak zijn doel, een unicum. Deze enorme brij aan chaos en anarchie is een verfrissing in het filmlandschap en het enthousiasme waarmee deze film gemaakt werd – let ook op een cameo van Keanu Reeves als jongen-met-hondenhoofd en Mr. T als de bebaarde dame – is zeldzaam gezien.

THE REFLECTING SKIN (Philip Ridley, 1990)

Deze film zal bij weinigen een belletje doen rinkelen en dat is zonde. Het bleke narratief over trauma’s, kindermisbruik en de bekrompen visie van het rurale Amerika in de jaren vijftig – trek dit gerust door naar het gemiddelde dorpslandschap in het Vlaanderen van toen – laat een spoor van emoties achter bij de kijker. Smijt hier een fantastische soundtrack overheen en top af met een prachtig visuele stijl en je hebt een verborgen parel die dringend ontdekt moet worden.