Dossier 137 

Opnieuw belicht de Franse regisseur Dominik Moll (Harry, un ami qui vous veut du bien, Lemming) het reilen en zeilen op een politiedienst en andermaal weet hij de kijker mateloos te boeien. Na de gerechtelijke politie in het grandioze La Nuit du Douze (liefst 7 Césars in 2023, onder andere voor beste film en beste regisseur) neemt Moll ons ditmaal mee naar de Franse variant van het comité P.

Wanneer een jonge manifestant met blijvende letsels achterblijft na een confrontatie met de politie, komt het dossier bij inspectrice Stéphanie Bertrand (een zoveelste imposante vertolking door Léa Drucker) terecht. Wat eerst een zoveelste typische zaak lijkt, zal haar dra verplichten om te balanceren op de dunne koord tussen professionaliteit en empathie of menselijkheid ‘tout court’.

Ooit wou Dominik Moll dierendocumentaires maken, tot hij het werk van Alfred Hitchcock ontdekte. Dat deed hem fictie studeren in New York en aan het l’IDHEC (L’Institut des hautes études cinématographiques) in Parijs waar hij zijn partner in crime Gilles Marchand ontmoette, met wie hij sindsdien zowat al hun respectievelijke films samen schreef. De IGPN, de Franse politie van de politie intrigeerde Moll al jaren en vooral de weinig comfortabele positie waarin de inspecteurs zich bevinden, vaak misprezen en gehaat door andere diensten en media. Hij situeert zijn film tijdens de ‘gele hesjes’-protesten van 2018. De ‘orde’diensten mochten toen oorverdovende rubberen kogels in LBD-wapens (lanceur de balles de défense) gebruiken waarbij meerdere betogers op het randje van dodelijk gewond geraakten. Honderden dossiers werden geopend met als doel het politiegeweld te onderzoeken. Dossier 137 mag dan wel fictief zijn. Moll baseerde het op talloze getuigenissen en een immense research. Rond de IPGN hangt een waas van mysterie zonder de minste publieke informatie ter beschikking. Dankzij het succes van La nuit du douze en de nieuwe directrice (voor het eerst een magistraat en geen ex-politie) kreeg Dominik Moll uitzonderlijk toegang tot relevante gegevens.

Toen Moll Léa Drucker wist te strikken voor het zeer complexe hoofdpersonage dat in een wespennest belandt, was het plaatje compleet. Eerder prezen we Drucker al de hemel in voor L’intérêt d’Adam. Ook daar speelt ze een vrouw die door haar menselijkheid zich niet beperkt tot het strikt professioneel noodzakelijke. We zagen haar tweemaal schitteren op korte tijd, met dank aan het Film Fest Gent, waardoor een zekere gelijkenis overduidelijk bleek. Dossier 137 draagt ze wel haast helemaal alleen. In interviews beklemtoonde Drucker de obsessie voor elk detail, die Moll kenmerkt. Ze zei hem ooit dat hij van Jean-Pierre Melville moest houden want ze herbekeek als voorbereiding diens Le Cercle Rouge en ontdekte parallellen tussen beide regisseurs.

Dominik Moll mag zich een waardig opvolger van Melville noemen. De sfeerschepping en de spanning naast het ontbreken van de drang naar spektakel maken ook Dossier 137 indrukwekkend in al zijn soberheid.

Bovendien is dit heden ten dage meer dan ooit een belangrijke film. Nieuwsberichten wereldwijd van politiemensen die vrijuit gaan na kwalijke incidenten zijn inmiddels schering en inslag. De rol van de politiek valt evenmin te onderschatten, zo toont Moll aan. Anderzijds bewijst de protagoniste hier dat niet alles rot is in het systeem. Misschien moeten alle politiemensen, politici en zeker het Antwerpse stadsbestuur en eigenlijk iedereen die een al te repressieve houding heeft (en niet alleen waar het betogingen betreft) deze film eens bekijken. Houdt u van intelligente cinema die niet vies is van de nodige maatschappijkritiek, gelardeerd met een Hithcockiaanse touch en een snuif Melville, dan is dit uw film.

Genre: drama, politiefilm, thriller
Jaar: 2025
Regisseur: Dominik Moll
Cast: Léa Drucker, Yoann Blanc, Guslagie Malanda, Antonia Buresi, Kévin Debonne, Laurent Bozzi
Land: Frankrijk
Duur: 115 minuten