28 Years Later: The Bone Temple 

In juni lieten Alex Garland en Danny Boyle 28 Years Later los op het filmlievend publiek. Hoewel geen onberispelijke uiting van de twee cineasten, bleek het op zijn minst een intrigerende coming-of-age-zombiefilm die ons met haar excentrieke cliffhanger nieuwsgierig maar met getemperde verwachtingen liet uitkijken naar het onvermijdelijke vervolg. Die voorzichtigheid bleek overbodig, want meer nog dan zijn voorganger is 28 Days Later: The Bone Temple een verzorgde en doordachte genreprent.

The Bone Temple is een rechtstreeks vervolg op 28 Years Later. Om te overleven moet Spike zich schikken naar de wetten van de Jimmy’s: een meedogenloze, satanistische jeugdsekte die door de uitzichtloze omstandigheden volledig gedesensitiseerd is geraakt voor elk moreel kompas. De groep wordt geleid door Jimmy Crystal, een gestoorde man die zich ziekelijk vastklampt aan zijn kindertijd, die sterk gevuld moet zijn geweest met Top Of The Pops en de Teletubbies. Terwijl Spike de duistere kant van de mens leert kennen, maakt Dr. Kelson kennis met de humane zijde van de infected wanneer hij erin slaagt een vriendschap te sluiten met de lokale alpha.

Met The Bone Temple schreef Alex Garland een bijzonder menselijk scenario. De 28 Days Later-franchise stond er van meet af aan om bekend de menselijkheid van haar personages, in al haar goede én slechte facetten, te belichten. Maar ditmaal moet het narratief deels wijken voor een psychologische en filosofische verkenning van wat mens en monster maakt, en hoe gevaarlijk dicht die twee bij elkaar liggen. Het zijn geen onbetreden paden, maar de keuze om aan conceptuele verdieping meer ruimte te geven dan aan plot is gerechtvaardigd. Het resultaat is een diepgaandere thematische beschouwing, met minder inconsistenties dan vorig jaar. Bovendien wordt het nooit saai: The Bone Temple hanteert een donker maar spitsvondig gevoel voor humor, al gaat dat soms ten koste van geloofwaardige karakterontwikkeling.

Ditmaal geen Danny Boyle in de regiestoel en geen Anthony Dod Mantle als director of photography; beiden waren gefocust op de release van het eerste deel. Met hun afwezigheid verdwijnt ook de laatste druppel punkrock uit de franchise. Boyle wordt vervangen door Nia DaCosta (The Marvels, Candyman) en Dod Mantle door Sean Bobbitt. Deze keer dus geen experimentele montage of ambitieuze, en eerlijk gezegd soms knullig ogende, iPhone-shots meer. De stijl van DaCosta en Bobbitt is conventioneel, maar daarom niet minder boeiend. De beeldtaal van The Bone Temple gaat een poëtische dialoog aan met Garlands scenario: de beelden zijn net zo amoreel en gewelddadig, maar ook even hoopvol als haar personages.

De kers op de taart is een reeks sterke vertolkingen, met als absoluut hoogtepunt Ralph Fiennes. De veteraan-acteur amuseert zich duidelijk in zijn rol als de prettig gestoorde, maar o zo wijze Dr. Kelson. Zijn aanstekelijk enthousiasme zal de TikTok-crowd ongetwijfeld Iron Maiden doen herontdekken.

De grootste zonde van The Bone Temple is dat de film stilistisch radicaal durft te breken met zijn voorganger en de franchise in het algemeen, wat ongetwijfeld een schisma zal veroorzaken onder fans. Ons mag het worst wezen. Wij hebben het virus te pakken en kijken schuimbekkend uit naar het zopas aangekondigde derde deel.

Genre: horror
Jaar: 2026
Regisseur: Nia DaCosta
Cast: Alfie Williams, Jack O’Connell, Ralph Fiennes
Land: Verenigd Koninkrijk, Verenigde Staten
Speelduur: 109 minuten