Ma Frère 

Ma Frère, de nieuwe film van Lise Akoka en Romane Gueret, nestelt zich opvallend tussen twee uitersten van het Franse zomerkamp-genre: Claude Millers strenge La Meilleure Façon de Marcher en de lichtvoetige publieksfavoriet Nos jours Heureux van het Franse Intouchables-duo Olivier Nakache en Éric Toledano. Maar waar die titels kiezen voor duidelijke dramatische of komische contouren, laten de makers van Ma Frère deze houvast grotendeels los. De film vertrouwt op een intuïtieve bijna schroomvallige vertelwijze, een keuze die tegelijk zijn grootste kracht én zwakte is.

De protagonisten, Shaï en Djeneba, twee vriendinnen uit de Parijs¬e cité, worden zonder veel voorbereiding in een vakantiekamp in de Drôme, dé Franse toeristenregio voor wandelaars, gedropt als beginnende animatoren. Hun rugzak aan familiale problemen – een te controlerende broer, een moeder die haar jongste kind bijna heeft opgegeven – reist natuurlijk en onvermijdelijk met hen mee.

Akoka en Gueret kiezen bewust voor een blik die niet vervalt in miserabilisme of stereotypen. Dat is verfrissend zeker binnen een filmtraditie waarin de cité vaak wordt gereduceerd tot decor voor sociaal drama. Hier wordt het vertrekpunt nuchter getoond en nooit uitgebuit.

Toch botst de prent op de limieten van zijn eigen losheid. Het scenario bestaat uit kleine, vaak charmante momentopnamen, maar mist de dramaturgische scherpte om daar een echt gelaagd geheel van te maken. De regisseurs vertrouwen zo sterk op hun micro-observaties dat grotere emoties soms in de schaduw blijven staan. Het gevolg is dat Ma Frère zich regelmatig laat bekijken als een verzameling scènes die elkaar sympathiek opvolgen, maar niet altijd resoneren. De inzet is er wel: jongvolwassen vrouwen die hun plek proberen te vinden in een wereld die hen structureel onderschat, maar wordt zelden uitgebouwd tot meer dan suggestie.

In vergelijking met Nos jours Heureux dat leunde op strak georchestreerde komische ritmes, kiest Ma Frère voor spontaneïteit en egalitarisme. Iedereen krijgt evenveel plaats en niemand wordt expliciet gemodelleerd. Kinderen blijven bewust vaag getekend, hun gedragingen dienen eerder als sfeerinstrument dan als dramatische motor. Dat werkt deels bevrijdend, omdat het dit opgewekt drama behoedt voor sentimentaliteit, maar het resulteert ook in een diffuse slingerbeweging waarbij scènes de neiging hebben om weg te glijden voordat ze echt impact genereren. Bovendien is het taaltje dat de kinderen onder elkaar spreekt moeilijk te begrijpen en komt repetitief ook vaak geforceerd over want is duidelijk in de mond van de kinderen gelegd door de drie volwassen scenaristen waaronder Akoka en Romane zelf.

Wat dit jongerendrama overeind houdt, zijn Fanta Kebe en Shirel Nataf. Zij injecteren hun personages met een menselijkheid en waardigheid die duidelijk niet volledig uit het scenario zelf komt. Hun spel geeft richting waar de structuur dat niet altijd doet. Zij maken je wél nieuwsgierig naar het verleden en de toekomst van deze meisjes, terwijl de film daar opvallend terughoudend in blijft.

Het is opvallend hoe Ma Frère zich positioneert als het tegendeel van recentere Franse publieksfilms. Hier geen feelgood-structuur, geen zorgvuldig afgemeten emoties, maar een lichte, soms bijna anti-dramatische benadering. Dat is moedig en verfrissend, maar de film mist net dat tikkeltje durf om zijn eigen thematiek scherper te articuleren. De sociale realiteit van waaruit Shaï en Djeneba vertrekken, wordt wel getoond, maar amper bevraagd. Het zomerkamp wordt wel geobserveerd, maar zelden geëxploreerd.

Het resultaat is een vakantiekomedie die op momenten raak is, vaak in stiltes, blikken, kleine welgemikte details, maar die even vaak wegzakt in vrijblijvendheid. Ma Frère heeft wel een ontwapenende zachtheid en een afkeer van manipulatie die binnen het genre eerder uitzondering dan regel is. Maar het is ook een gemiste kans: een werk dat veel potentieel aanreikt, maar weigert het helemaal te benutten.

Genre: komedie, drama, vakantie
Jaar: 2025
Regisseur: Lise Akoka, Romane Gueret
Cast: Fanta Kebe, Shirel Nataf, Amel Ben, Idir Azougli
Land: Frankrijk
Speelduur: 112 minuten