Fiore Mio 

U hoorde ongetwijfeld al over het boek De Acht Bergen (bekroond in 2017 met de meest prestigieuze Italiaanse literatuurprijs: de Premio Strega) van Paolo Cognetti. Of misschien zag u de gelijknamige filmbewerking door Felix Van Groeningen en Charlotte Vandermeersch. Vorige week stelde Cognetti op het Filmfestival van Oostende zijn eigen film Fiore Mio voor.

Paolo Cognetti studeerde eind jaren 1990 af aan de filmschool, maar steeds met de bedoeling schrijver te worden. Hij fungeerde in 2006 als coregisseur bij The Wrong Side of the Bridge, als scenarist was hij betrokken bij Sogni di Grande. Beide films zijn documentaires over…schrijvers. In zijn eerste eigen langspeelfilm neemt Cognetti ons opnieuw mee naar de Monte Rosa, een berg in de Italiaanse Alpen die al het onderwerp was van een vijftal van zijn boeken.

De schrijvende regisseur gidst ons zelf door de ravissante omgeving en ontmoet bewoners die hij laat getuigen over het leven daar, de klimaatopwarming en de natuur. Cameraman Ruben Impens zorgt net zoals bij De Acht Bergen voor monumentale beelden met nu eens op de voorgrond dan weer ingetogen op de achtergrond, innemende muziek van Vasco Brondi,.

We belanden samen met Cognetti en zijn onafscheidelijke hond Laki in een yogaresort annex natuurherberg of is het andersom. Daar vertelt de uitbaatster en yogalerares dat wie er verblijft zonder geaard in het leven te staan, het niet volhoudt om de bergomgeving te doorstaan en hoe yoga leert het desolate gevoel te omhelzen.

Fiore Mio is intimistisch zonder ijl als de berglucht aan te voelen. Ofschoon het meanderen een bijwijlen meditatief gevoel met zich meebrengt, is de documentaire geworteld in een harde realiteit: die van de gevolgen van de klimaatverandering. Cognetti. heeft een eigen hut in de bergen aldaar, en stond versteld toen er plots geen water meer uit de kranen kwam. Hij trok op zoek naar de bron en dat bleek een gletsjer te zijn, die snel verkleint. Toch hebben de getuigende bewoners en Cognetti zelf geen schrik voor het voortbestaan van de natuur, maar eerder voor de mensheid. De herbergier-yogalerares is teleurgesteld in de domheid van de mens, maar ziet de natuur zich in de toekomst aanpassen en herstellen, waarbij er maar luttele mensen zullen overblijven.

Voor de nodige humor en een gigantische portie warme menselijkheid zorgt Sete, een Nepalese inwijkeling die als sherpa op de Mount Everest werkte, maar er wegtrok om te overleven. Op de vraag “Wat wens je?” die alle getuigen in de film concreet beantwoorden, antwoordt de immer glimlachende Sete: “Ik wil niets”.

Fiore Mio doet wie er voor openstaat zin krijgen in een complete onderdompeling in de natuur en laat je bewust worden wat het is een nederig mens te zijn in de imposante natuur. Spectaculair in zijn eenvoud weet Cognetti met Fiore Mio impliciete levenslessen te laten binnensijpelen als het verdunnende bergwater.

Het slot is voor maestro Cognetti zelf: “Dit is geen film over hoe wij de bergen kunnen redden maar over hoe de bergen ons kunnen redden.”

Genre: documentaire
Jaar: 2024
Regisseur: Paolo Cognetti
Cast: Laki, Paolo Cognetti, Remigio Vicquery, Marta Squinobal, Arturo Squinobal, Corinne Favre, Sete Tamang, Mia Tessarolo
Land: Italië
Duur: 78 minuten