Fabienne Berthaud 

In Pieds Nu Sur Les Limaces zoomt de in Gap (Frankrijk) geboren auteur, fotograaf, actrice en cineast Fabienne Berthaud, speels in op Lily – Ozons bevallige fetisjactrice Ludivine Sagnier – die samenwoont met haar moeder op het platteland en een symbiose vormt met haar eigen kleurrijke fantasiewereld en de natuur.

Haar oudere zus Clara – ex-Guillaume Canet en the queen of models Diane Kruger – is getrouwd met een jonge advocaat met wie ze samenwerkt en woont in de grootstad. Wanneer hun moeder plots sterft, moet Clara haar levenswijze drastisch aanpassen om de zorg voor haar mentaal zwakkere zus op zich te nemen. Onder invloed van haar, trekt Clara zichzelf en haar levenswijze flink in twijfel en proeft ze van een zekere vrijheid.

Wie van de zussen is eigenlijk ‘normaal’ is een vraag die fiks op de lippen brandt? Deze tweede film van Fabienne Berthaud (debuut: Frankie) werd tijdens de Quinzaine des Réalisateurs 2010 in Cannes bekroond met de Art Cinema Award. “Met Blote Voeten Op Slakken Staan, jawel, letterlijk is het een ietwat bizarre titel. Het is echter een verwijzing naar een heel persoonlijke anekdote die ik heb beleefd samen met mijn zus. Kortom, “une histoire de soeurs” verklapt Fabienne Berthaud aan ons te Namen waar haar film in première werd vertoond tijdens het FIFF.

Is het een autobiografisch verhaal?

Fabienne: (aarzelend) Nee, ik heb deze historie niet zelf meegemaakt. Het is wel een autobiografisch gegeven in die zin dat mijn moeder is overleden kort voor de filmopnames van start gingen. Deze pijnlijke emotie heb ik uiteraard in de film verwerkt. Een jongere zus heb ik effectief zelf ook, maar in feite is het is niet écht mijn ‘verhaal’, wel een adaptatie van mijn eigen roman.

Waarom wou je je eigen boek verfilmen?

Fabienne: Ik had er zin in omdat het een continuïteit van mijn werk is. Het was zeker niet de bedoeling om mijn roman nog eens over te doen. Het boek is geschreven terwijl ik mijn debuut Frankie, draaide. Het was een film die je kunt situeren tussen fictie en een documentaire. Ik ben aan dat project begonnen als een echte guerrillastrijder, zonder geld, met weinig middelen en een simpele digitale camera. Over de 25 draaidagen heb ik trouwens drie jaar gedaan (lacht). Je begrijpt dat ik dus tijd zat had om een boek te schrijven. Het verhaal van Pieds Nu Sur Les Limaces, is gebaseerd op mijn ontmoetingen met een jong meisje in een hospitaal waar we opnames maakten voor Frankie. Zij heeft voorbeeld gestaan voor het personage van Lily. Pieds Nu Sur Les Limaces Betekent voor mij m’n tweede debuutfilm. Eigenlijk een logische stap in mijn evolutieve carrière.

Je hebt wel twee diva’s weten strikken.

Fabienne: Oké, maar Diane Kruger ken ik al lang. Ik heb haar voor de eerste keer ontmoet toen ze amper 16 jaar was. Acht jaar later liepen we elkaar terug tegen het lijf toen zij al volop aan de slag was als mannequin. Ik broedde toen op Frankie. Ze was bereid om mee te spelen in Frankie en dankzij deze samenwerking werden we boezemvriendinnen. Vanzelfsprekend zijn we opnieuw samen scheepgegaan voor deze film. Diane steekt trouwens zo complex ineen dat ze me blijft boeien. Onze band is hecht en ons wederzijdse goede gevoel resulteerde opnieuw in een constructieve en creatieve samenwerking. Ze draait bovendien niet zo veel auteurfilms. Mijn film trok haar aan omwille van zijn intieme sfeer. We zijn nu heel dikke vriendinnen. Ik werk graag met mensen die aanvoelen als familie.

En Ludivine Sagnier, was ze je eerste keuze voor de toch wel heel gecompliceerde rol van Lily?

Fabienne: Ik heb geen seconde getwijfeld of ze de rol aankon. Van zodra ik haar zag, wist ik dat ze geknipt was om Lily geloofwaardig tot leven te brengen. Ik had haar kort daarvoor het scenario toegestuurd gekoppeld aan de vraag of ze zin had om Lilly te vertolken. Twee dagen later kreeg ik een gunstig antwoord, we maakten een afspraak en een koffietje later hadden we een deal. Au si simple comme ça (lacht). En of het klikte tussen ons drietjes! We hadden een tijdje een instinctiefmatige toffe relatie, c’est comme faire l’amour (lacht uitbundig).

Heeft Ludivine Sagnier veel research gedaan om de psychologische complexiteit van Lily te kunnen inschatten en vervolgens geloofwaardig naar het grote scherm te transponeren?

Fabienne: Ludivine wou aanvankelijk klinieken en psychiatrische instellingen bezoeken om mensen met een geestelijke handicap te observeren en om met experts uit het vak van gedachten te kunnen wisselen. Ik heb me daartegen verzet. We hebben daarentegen voornamelijk onderling heel intense en uitvoerige gesprekken gevoerd en gespecialiseerde lectuur verslonden. We hebben echter weinig of niet gerepeteerd, alles moest fris en spontaan overkomen. We doorliepen iedere scène verbaal en gebood haar vervolgens: “Beleef de scène nú heel intens”…en we lieten de camera’s lopen. Niet acteren, maar herbeleven was de teneur gedurende de ganse draaiperiode. Ludivine is meesterlijk!

Inderdaad en het zou me niet verwonderen dat ze er een César voor de beste actrice mee binnenrijft!

Fabienne: Dat zou pas fantastisch zijn voor haar. Ik hoop dat je gelijk krijgt, laat ons alvast duimen!

Zie je Lily als een metafoor voor de aardse sterveling?

Fabienne: En effet, we zijn allemaal geïnstitutionaliseerde en geconditioneerde robotten geworden van het rigide systeem en de veel te strak afgelijnde maatschappij. We leren alle positieve aspecten af en vergeten om effectief te reageren. We onderdrukken onze impulsiviteit. Joie de vivre is een nostalgisch begrip geworden. Lily daarentegen straalt vreugde en liefde uit. Ze leeft in complete vrijheid en beleeft iedere dag spontaan. Ja, een gevoel waar wellicht ieder hedendaags individu naar op zoek is en vurig nastreeft en maar niet schijnt te vinden. In die zin is Lily een duidelijke metafoor en meteen m’n persoonlijke boodschap voor alle ééndimensionale modale stervelingen (zucht).