Ellis Park 

U kent de Australische musicus-componist Warren Ellis misschien als soundtrackcomponist van Mustang of samen met Nick Cave van The Road of The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford om maar enkele films te noemen. In de documentaire Ellis Park portretteert regisseur Justin Kurzel (The Order, True History Of The Kelly Gang, Assassin’s Creed) de veelzijdigheid van zijn goede vriend, de man achter de muzikant, onder andere door zijn facet van activist en mecenas te belichten.

Verwacht u allerminst aan een klassieke biopic. Ellis Park komt verdomd origineel uit de hoek. Kurzel koos voor een road-movie. In een groot eerste luik van deze documentaire volgen we Warren Ellis tijdens een bezoek aan zijn ouders en plekken die in zijn jeugd een enorme indruk nalieten. Zoals een beeldhouwwerk rond de vlucht van Pompeii of een kerk in zijn geboortedorp die hij al 30 jaar niet meer betrad. Ellis blijft steeds vergezeld van zijn viool die hij als een wildeman foltert wat zowel auditief als visueel voor vuurwerk zorgt. Voor leken zal Ellis zich outen als multi-instrumentalist want we zijn geprivilegieerde getuigen van hoe de soundtrack van de film met mondjesmaat vorm krijgt met opnames door Ellis in de studio. Muziek is voor hem meditatie, waardoor de wereld even stilstaat. Hij vertelt hoe muziek maken met zijn band The Dirty Three (op 11 december in concert in onze eigenste Ancienne Belgique) voor de gelukkigste momenten in zijn leven zorgen omdat de groepsleden elkaar moeiteloos vinden zonder te weten wat ze gaan doen. De (retro)concertflarden doen ons denken aan The Birthday Party die er ook prat op gingen hoe ze niets op voorhand afspraken voor hun concerten met magie als resultaat. Grappig om Ellis zonder baard te zien optreden en ook in een volgend fragment wanneer Nick Cave hem een voorlopige versie laat horen van Into My Arms. Toen The Dirty Three in het voorprogramma van Nick Cave and the Bad Seeds speelde, ontstond er een unieke band tussen Cave en Ellis. Ellis werd een Bad Seed en een van de meest vruchtbare muzikale samenwerkingen ooit startte en blijft voortduren. Daarover vertelt Ellis honderduit in de document. Net zoals over toen Nick Cave voor zijn Meltdown festival Nina Simone naar Australië wist te verleiden en de diva een kauwgom onder haar piano plaatste. Ellis wist die later mee te pikken en maakte er een 3D replica van, die later in de documentaire nog opduikt. Hij schreef ook een boek met als titel Nina Simone’s Gum. In de documentaire raakt zijn vader John Ellis ontroerd door een passage uit het boek. We ontdekken niet alleen dat zijn vader een muzikant was maar zien Warren en John samen spelen en zingen. Warren verklaart hoe hij in een opbergkast ooit een doos vond met songteksten en een vinylplaat van zijn vader. « Iedereen zou zo’n doos moet hebben », klinkt het treffend.

Justin Kurzel weet Ellis Park te larderen met rake humor naast schrijnende taferelen. Hij reikt naar de ziel van zijn protagonist. Warren Ellis vertelt hoe hij tijdens de opnames van de film voor het eerst een lang gesprek had met zijn vader. Zo werd hem heel wat duidelijk, onder andere waarom zijn moeder altijd zo hard reageerde op hemzelf en diens broer. Terwijl hij in de auto met Kurzel onderweg is, spreekt Ellis over het ontdekken van een trauma dat zoveel openbaart.

De parallel is vervolgens makkelijk te trekken naar de getraumatiseerde dieren die in deel twee van de documentaire opduiken. Daarin trekt Warren Ellis naar het park dat zijn naam draagt in het regenwoud van Sumatra. Ellis Park is een tijdelijk opvangcentrum voor mishandelde dieren naast een laatste verblijfplaats (sanctuary) voor dieren die wegens hun verwondingen en verminkingen nooit meer naar de natuur kunnen terugkeren. De introverte Ellis is nog nooit in het park geweest dat hij financieel ondersteunt. We zien hem de bezielster Femke den Haas ontmoeten, naast de talloze inheemse medewerkers die hart en ziel steken in dit broodnodige project. Soms met gevaar voor eigen leven. Tussen Sumatra en Java bevinden zich handelsroutes met de meest weerzinwekkende illegale transporten van alle mogelijke exotische bedreigde dieren van over heel de planeet. Kurzel wist taferelen te filmen waar Warren Ellis de activisten aan het werk ziet terwijl ze transporten controleren aan de douane. Nooit zal u nog op dezelfde manier kijken als u aapjes rechtstaand ziet dansen, het resultaat van urenlange verwerpelijke training. Des te mooier zijn daarna de taferelen waarin dieren worden vrijgelaten. De beelden overstijgen mijlenver elke mogelijke natuurdocumentaire die u ooit zag. Bijzonder indrukwekkend is de montage van de dieren ‘s nachts met een fascinerende filter erop en op de tonen van Ellis’ composities.

Ellis Park is een veel gelaagde documentaire die een inzage biedt in de passie van zowel activisten als muzikanten of de twee gecombineerd. Menselijkheid en genialiteit troef.

Genre: documentaire
Jaar: 2024
Regisseur: Justin Kurzel
Cast: Warren Ellis, Femke den Haas, John Ellis Diane Ellis, de medewerkers van Ellis Park
Land: Australië
Duur: 104 minuten