La Pire Mère au Monde 

Goede bedoelingen zijn in de cinema zelden een garantie op een goede afloop. La Pire Mère au Monde, het speelfilmdebuut van voormalig striptekenaar, maar nu filmmaker Pierre Mazingarbe, is daar een schoolvoorbeeld van: een energieke rechtbankkomedie die zo hard haar best doet om geestig, brutaal en visueel inventief te zijn, dat ze zichzelf onderweg meermaals in de weg zit. Het resultaat is een typische Franse komedie die evenveel glimlachen losweekt als fronsende wenkbrauwen.

Centraal staat Louise de Pileggi, viceprocureur, hoogbegaafd, licht megalomaan en – volgens zichzelf – goed voor een IQ van 152 en meer dan duizend jaar effectieve gevangenisstraffen. Een vrouw die niet twijfelt, behalve misschien heel even, wanneer haar droom om procureur-generaal te worden bruusk wordt afgebroken. Als troostprijs krijgt ze een overplaatsing naar Nogent-le-Creux, een provinciestadje waar de misdaad laag ligt en het tempo nog lager. Alsof dat nog niet pijnlijk genoeg is, blijkt haar moeder Judith daar al decennialang als griffier te werken. Moeder en dochter leven in onmin en ontlopen elkaar bewust al meer dan vijftien jaar. Gesproken van een administratieve blunder van het ministerie.

Wat volgt is een familiale krachtmeting vermomd als rechtbankkomedie. Louise wordt de directe overste van haar moeder – Freud zou hier vermoedelijk zijn notitieboekje bovenhalen – en moet zich bezighouden met dossiers die ver afstaan van haar grootstedelijke ambities. Tot een dubieus incident in een lokale hondenkennel haar speurzin prikkelt en ze, tegen de wil van haar hiërarchie in, een officieuze enquête opstart. Rechtspraak meets familiepsychologie, met een vleugje hondenleed.

Regisseur Mazingarbe zet zijn film meteen in vijfde versnelling. De opening is hyperkinetisch, vol snelle montage, bruuske zooms en visuele bravoure en mikt duidelijk op een Franse variant van Edgar Wrights slapstick Hot Fuzz met Simon Pegg en Nick Frost uit 2017. De rechtbank wordt gefilmd alsof het een strip is: felgekleurd, hoekig en voortdurend in beweging. Louise Bourgoin (La Fille de Monaco, Je Suis un Soldat) gidst het publiek met een zelfbewuste voice-over door dit universum en zet haar personage neer als een wandelende combinatie van superbrein en sociale ramp. Deze prent over moederliefde met een strafblad, flirt schaamteloos met het absurde en het over-the-top-gevoel, soms met zichtbaar plezier, soms met minder gelukkig resultaat.

Want waar de ene kijker zich vermaakt met de overdaad, haakt de andere ongetwijfeld af. De humor is luidruchtig, de personages karikaturaal en de dialogen vaak op het randje van het geforceerde. Running gags die maar af en toe aanslaan, bijrollen die tot één eigenschap worden herleid en situaties die hun geloofwaardigheid vrijwillig bij het grofvuil zetten: La Pire Mère au Monde vraagt veel welwillendheid van de kijkers. Vooral wanneer de flauwe komedie plots ook nog emotioneel wil worden en een oud moeder-dochtertrauma uit de kast haalt dat er wat onhandig bijhangt als een vergeten decorstuk.

Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Mazingarbe toont onmiskenbaar talent voor beeld en ritme en durft zijn langspeelfilmdebuut een uitgesproken stem geven en dat is voor een Franse komedie niet altijd vanzelfsprekend. Louise Bourgoin en meermaals gelauwerde veteraan Muriel Robin (Marie-Line, La Chambre des Merveilles) spelen hun moeder-dochteroorlog met volle overgave. Ook de bijrollen met onder meer Gustave Kervern en Florence Loiret Caille als de heerlijk absurd benoemde kapitein Chaton, zorgen geregeld voor speelse lichtpuntjes. En af en toe treft een grap wel degelijk doel wat ons wel eens onverwacht deed glimlachen.

La Pire Mère au Monde is uiteindelijk een film die zijn titel eer aandoet: luid, chaotisch, soms vermoeiend, maar ook koppig eigenzinnig. Een komedie die zo graag wil entertainen dat ze onderweg struikelt over haar eigen stijl, maar daarbij toch af en toe iets charmants laat zien. Geen meesterwerk, verre van, maar wel een curiosum en misschien, net daardoor, een prent die beter werkt met een lichte ironische afstand. Net als bij familiefeesten: niet alles hoeft te kloppen om er toch geen écht baalgevoel aan over te houden.

Genre: komedie
Jaar: 2025
Regisseur: Pierre Mazingarbe
Cast: Louise Bourgoin, Muriel Robin, Florence Loiret Caille, Gustave Kervern
Land: Frankrijk
Speelduur: 85 minuten