El Jockey 

De populaire jockey Remo Manfredini (Nahuel Pérez Biscayart) zit diep in de put. Hij spreekt nauwelijks nog, rookt als een schoorsteen, drinkt liters whisky en slaagt er niet in van de paardenmiddelen (lees: ketamine) af te blijven. Op een paard zitten lukt hem amper, en toch moet hij binnenkort presteren in ’s lands meest prestigieuze race. Moeten is zelfs een understatement. Remo is al jaren een speelbal van de maffia, en een wanprestatie zullen zij niet zonder slag of stoot laten passeren.

Dat uitgangspunt klinkt nog vrij rechtlijnig, maar het Argentijnse El Jockey is dat allerminst. Regisseur Luis Ortega maakt er samen met co-scenaristen Rodolfo Palacios en Fabián Casas een Lynchiaanse ervaring vol absurdistische humor van. Zo loopt maffiabaas Sirena (Daniel Giménez Cacho) bijvoorbeeld al jaren rond met een uit de kluiten gewassen baby in zijn armen. Het kind lijkt maar niet ouder te worden, maar verandert plots – en zonder enige verklaring – wel van huidskleur.

Niet alle scenariële zijpaden zijn even geslaagd. Het subplot rond Abril (Úrsula Corberó), Remo’s vriendin en collega-jockey die zwanger is maar twijfelt of ze het kind wil houden, mist emotionele diepgang. Daarnaast belandt Remo in de derde akte in een gender- en identiteitscrisis die niet alleen laat in de film opduikt, maar ook onvoldoende wordt uitgewerkt.

Toch is El Jockey absoluut het bekijken waard. Visueel is de film een pareltje, dat doet denken aan de droogkomische, tableau-achtige esthetiek van de Zweed Roy Andersson en diens Finse collega Aki Kaurismäki. De openingsscène, gesitueerd in een troosteloos etablissement bevolkt door zonderlinge figuren, lijkt wel rechtstreeks uit Kaurismäki’s oeuvre geplukt. Niet toevallig: Ortega deed een beroep op Timo Salminen, Kaurismäki’s vaste cinematograaf.

De uitdrukking ‘style over substance’ is hier zeker van toepassing. Maar de knap gestileerde dansscènes, de fraaie momenten – zoals het slapen op een roltrap of het eindeloos ronddraaien in een draaideur, wat Remo’s mentale toestand treffend weerspiegelt – de surrealistische intermezzo’s en de occasionele slapstick zorgen ervoor dat je gefascineerd blijft kijken en de inhoudelijke tekortkomingen deels worden gecompenseerd.

Ook hoofdrolspeler Nahuel Pérez Biscayart houdt de hele film lang je aandacht vast. Met zijn uiterst expressieve gezicht is hij perfect gecast als de in ongenade gevallen sportman die met wijd opengesperde ogen de absurditeiten om zich heen ondergaat.

Laat je dus meevoeren door de sfeer van El Jockey, de kunstzinnige taferelen, de eigenzinnige humor en de charismatische protagonist. Wie de tekortkomingen in het script voor lief neemt, wordt beloond met een bijzondere bioscoopervaring.

Genre: misdaad, drama, sport
Jaar: 2025
Regisseur: Luis Ortega
Cast: Nahuel Pérez Biscayart, Úrsula Corberó, Daniel Giménez Cacho
Land: ArgentiniË, Spanje, Verenigde Staten, Mexico, Denemarken, Verenigd Koninkrijk
Speelduur: 96 minuten