De oorlog tussen de United Citizen Federation en de Arachnids van Klendathu woedt onverminderd voort en verloopt allesbehalve gunstig voor een troep soldaten die zich heeft moeten terugtrekken in een verlaten buitenpost. Daar ontdekken ze niet alleen een achtergelaten kapitein, ze maken ook al snel kennis met de nieuwste evolutie in bug warfare…
Van genre veranderen voor een sequel is niet altijd een goed plan. Dat mochten de makers van M3gan 2.0 vorig jaar nog aan den lijve ondervinden. Het horrorgenre de rug toekeren ten voordele van meer actie zou wel eens de batterijen uit die prille franchise hebben gehaald. Maar ook in omgekeerde richting is succes niet gegarandeerd. Neem nu de televisiesequel Starship Troopers 2: Hero of the Federation.
Na een korte terugblik op het einde van Starship Troopers – inclusief enkele stijlreferenties – strandt het vervolg op een nieuwe planeet, met een volledig nieuwe cast en een duidelijk andere aanpak. Oorlog is nog steeds oorlog, maar de spelregels zijn lichtjes verschoven. De strijd tegen de Arachnids dwingt een ploegje verse soldaten tot een terugtrekking naar de schijnbaar veilige haven van een verlaten buitenpost.
Zoals voorheen komt vechten voor de Federatie met weinig garantie op een lang, gelukkig en gezond leven, en dat gevaar beperkt zich niet tot het open slagveld. Binnen de muren van hun schuilplaats wacht het fel uitgedunde bataljon een stevige genreshift. De bombastische oorlogsactie waarmee de film opent – en die ook zijn voorganger typeerde – maakt al snel plaats voor een intiemere horrorvibe in de troosteloze ongezelligheid van het complex.
We krijgen hier typische bunkerhorror, met een vleugje Species-achtige invloeden en enkele best geslaagde bodyhorrorideeën. Het geheel voelt origineel, zij het niet volledig onbekend, en de effecten mogen er zeker zijn. Toch slaat de film geen volledig nieuwe weg in: geen Starship Troopers zonder reuzeninsecten. De infanterie blijft dreigend aanwezig en er is ook ruimte voor wat extra inkijk in de interne werking van de Federatie.
Zo spelen de psychics – mensen met telepathische of voorspellende vermogens – ditmaal een veel grotere rol. Soldaat Lei Sahara, gespeeld door Colleen Porch, is helderziend, en via haar leren we meer over dit soort soldaten: hun rol binnen het leger, de stigma’s rond hun gaven en zelfs het seksisme van de 23ste eeuw (dat blijkbaar ook niet verdwenen is). Haar visioenen, de dubieuze status van de ooit muitende kapitein Dax (Richard Burgi) en de aankomst van vier overlevenden van het vorige gevecht vormen de motor van het verhaal. Het resultaat is een degelijke actiehorror in Starship Troopers-uniform.
Maar zat iemand hier echt op te wachten? Hoewel het horrorelement niet slecht is uitgewerkt, overtuigt de sequel niet dat dit precies is wat de franchise nodig had. De film onderscheidt zich onvoldoende van genregenoten en, erger nog, verliest de satire die de eerste film net zo memorabel maakte. In de intro wordt nog een halfslachtige poging ondernomen, enkel om daarna het punt volledig te missen. Geen vette knipogen meer, enkel rechttoe rechtaan kritiek op hol patriottisme en de onverschilligheid van hogerhand – zonder enige subtiliteit. Deze genreshift “gedurfd” of “heldhaftig” noemen zou bijna klinken als propaganda van de Federatie.
Genre: sciencefiction, actie, horror
Jaar: 2004
Regisseur: Phil Tippett
Cast: Colleen Porch, Richard Burgi, Billy Brown, Kelly Carlson
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 88 minuten
The Friend
Marty Supreme
HEART EYES
Rental Family
