De in 1983 te Shizuoka, Japan, geboren filmmaker Kohei Igarashi, maakt deel uit van een nieuwe generatie cineasten die het persoonlijke niet schuwt, maar integendeel als lens gebruikt om bredere thema’s te verkennen. Met wortels in de essayfilm en een oog voor beeldende poëzie, weeft hij in zijn werk, denk aan onder meer Hold Your Breath Like a Lover (2014) en The Night I Swam (2017), autobiografische elementen samen met universele vragen over tijd, verlies en verbinding. Super Happy Forever die hij schreef en regisseerde, is een voorbeeld van die introspectieve, haast meditatieve stijl.
Vijf jaar na een beslissend moment in zijn leven keert Sano terug naar de vakantiebestemming Izu, ooit een romantisch kuststadje in Japan. Hij wordt vergezeld door zijn oude vriend Miyata die hem probeert te helpen om opnieuw zin te geven aan een leven dat doordrenkt is geraakt van melancholie, spijt en vervreemding.
Izu lijkt op het eerste gezicht weinig veranderd. Maar de rust is er bedrukkend. Het toeristische seizoen loopt op zijn einde en de hotels zijn vrijwel leeg. Ook Sano voelt zich leeg en uitgeput. Zijn herinneringen aan de tijd dat hij hier zijn vrouw Nagi ontmoette, zijn nog tastbaar aanwezig, maar tegelijk spookachtig ongrijpbaar. Ze versterken het gevoel van mentale afstand tussen hem en de wereld.
Kohei Igarashi kiest bewust en vakkundig voor een contemplatieve vertelstijl, waarbij we als kijker vooral moeten voelen wat er gebeurt, niet zozeer begrijpen. Emoties worden zelden uitgesproken, maar resoneren in de beelden, de stiltes, de kleine gebaren. Een blik naar de horizon, een schaduw op een hotelmuur, een gesprek dat abrupt eindigt, alles draagt bij aan een innerlijke vertelling waarin eenzaamheid, verlangen en berusting elkaar afwisselen.
Tegelijk volgt dit drama ook Nag, die op eigen houtje in het bijna verlaten hotel is achtergebleven nadat een vriendin hun trip annuleerde. Ze raakt bevriend met een Vietnamese schoonmaakster, een connectie die met argwaan bekeken wordt door het personeel. Hier raakt de film aan sociale ongelijkheid en de onzichtbare grenzen tussen mensen die niet altijd geografisch zijn, maar vaak psychologisch en structureel.
Super Happy Together is een zowel stilistisch als visueel beheerste, poëtisch en sfeervol ingehouden, maar wel doordacht drama. Lange, verstilde shots van lege gangen, schuimende witte golven en nevelige heuvels onderstrepen de innerlijke desoriëntatie van de personages. De sfeer is melancholisch, soms bijna dromerig en wordt doorbroken door momenten van subtiele humor die niet ontwapenen, maar juist verraden hoeveel er op het spel staat. Alles lijkt te wijzen op een verlies dat al gebeurd is of nog net moet plaatsvinden.
“Er is niet slechts één realiteit,” zegt een van de personages in een scène die tegelijk zelfbewust en lyrisch is. Het is een sleutelmoment want het benadrukt de manier waarop deze prent niet zozeer een verhaal vertelt, maar eerder een bewustzijnstoestand verbeeldt. Een film over herinnering, verlies en de illusie van herstel.
Super Happy Together is geen luid applaus waard, maar wel een stille buiging. Hij blijft op je inwerken en in je gedachten ronddwalen, niet door plotwendingen of dramatische hoogtes, maar door de eerlijke, stille wijze waarop hij het fragiele menselijke bestaan benadert. In deze verstilde reflectie op liefde, gemis en vervreemding laat regisseur Kohei Igarashi zien hoe dun de grens is tussen het nu en wat geweest is. Een zachte, tedere film, die ons eraan herinnert hoe kostbaar zelfs de meest schijnbaar onbeduidende momenten kunnen zijn.
Vorig jaar ging Super Happy Together op het Film Fest Gent aan de haal met de Grand Prix voor Beste Film omwille van de spaarzame vertelwijze, het bijzondere gebruik van tijd en ruimte en de combinatie van 35mm-beelden en sterke acteerprestaties. En ook dat zijn tederheid en emotionele diepgang beklijft, ondanks het feit dat hij met beperkte middelen is gemaakt. De festivaljury benadrukte dat alles in de prent, van het kader en het tempo tot de stiltes, bijdraagt aan de bitterzoete hereniging van twee voormalige geliefden. Kortom: een kleine, maar fijne film om warm in je armen te sluiten.
Genre: drama, komedie, romance
Jaar: 2024
Regisseur Kohei Igarashi
Cast: Hiroki Sano, Yoshinori Miyata, Nairu Yamamoto, Hoang Nhu Quynh
Land: Japan, Frankrijk
Speelduur: 94 minuten
