THE LONG WALK 

Vijftig jongemannen, één stapwedstrijd, geen finish. De regels zijn simpel: stap tot je de laatste bent. Eten en drinken krijg je van het konvooi rondom je. Ga je te traag? Dan krijg je een waarschuwing. Verzamel je drie waarschuwingen binnen een uur? Dan krijg je je ticket, uit de race én het leven. Pogingen om te ontsnappen of aanvallen op het konvooi leveren je automatisch je ticket op. Duidelijk? Goed, klaar voor de start? En wandel!

2025 is een goed jaar voor Stephen King-fans. Eerder dit jaar was er al het prettig gestoorde The Monkey van Osgood Perkins en het aangrijpende Life of Chuck van Mike Flanagan en later dit jaar waagt Edgar Wright zich aan een nieuwe adaptatie van The Running Man. Maar weinig van deze verhalen uit de King-stal zijn zo langverwacht als (of heeft er een langer parcours op zitten dan) het brute doch bejubelde The Long Walk.

De eerste novelle die de horrorlegende, nog maar een student toen, pende. Het manuscript van The Long Walk verdween 12 jaar lang in een schuif, tot zijn alter ego, Richard Bachman, het opdiepte en naar de publicist bracht. Ook het verfilmingsproces mag gerust een lange wandeling worden genoemd. De eerste interesse in een adaptatie kwam er al in 1988, van George A. Romero. Maar heeft tot nu geduurd voor dergelijke plannen vrucht droegen.

Maar hoe pak je zo’n script aan? Hoe breng je een dodelijke wandelwedstrijd overtuigend tot leven op het witte doek? Wel, je steekt het in handen van erg getalenteerde mensen zoals regisseur Francis Lawrence. Met bijna de ganse The Hunger Games-franchise (enkel het eerste deel niet) op z’n palmares heeft de man wel ervaring met dystopische fictie vol dode tieners. Samen met screenplayschrijver JT Mollner (regisseur van Strange Darling) slaat hij de handen in elkaar om een rauwe en desolate wereld te scheppen, waarbij ze zich vooral toeleggen op de novelles sterkste punten.

Meer dan zomaar een scherpe schets van een nachtmerriemarathon, georganiseerd door een fascistisch regime, laat The Long Walk zich typeren als een studie van de menselijke conditie. De karakterisatie van de lopers (één voor één sterke performances), alsook van de Majoor (in passend melodramatische fashion gespeeld door Mark Hamill, in zijn tweede King-rol dit jaar) en het leger, vormen de zuilen waarop dit thrillerdrama stevig kan rusten.

Het maken van keuzes en de illusie van keuzes. Het houden en koesteren van hoop in hopeloze tijden. Het sluiten van vriendschappen in onmogelijke omstandigheden, relaties die gedoemd zijn van de start. Kortom, het vinden van menselijkheid in onmenselijke omstandigheden. De prent is een verzameling van de tegenstrijdigheden des levens, die van deze lange, moordende tocht een spannende en onvergetelijk trip maken met de eeuwige vraag: wiens naam en nummer staan op de volgende kogel…

Want de gruwel wordt niet geschuwd in deze adaptatie. Loper noch kijker worden gespaard en zij die vertrouwd zijn met het boek (of Kings algemene repertoire) zullen zich al een gedacht kunnen vormen van de horror waarmee er zal worden uitgepakt. Het is even smerig als genadeloos. Het ene moment geniet je nog van een mooie zonsopgang en een aangenaam streepje muziek. Het volgende zie je een rottend dierenkarkas en hoor je een veel te jonge kerel smeken om de verlossing die enkel kan komen uit de loop van een M16-karabijn.

Een andere sterkte van deze vertelling is de wetenschap dat een goede adaptie er niet één is die gewoon slaafs passages in frames omzet. De film durft op tijd een andere weg in te slaan dan de schrijver. Vaak is dit louter uit praktische overwegingen, zoals het deelnemersaantal halveren, waarschuwingstijd inkorten en de stapsnelheid naar een iets realistischer tempo terug te brengen, maar hier en daar zijn de aanpassingen gedurfder, ingrijpender. Dit is dan ook het voornaamste dat wel eens op de tenen van puristen zou kunnen trappen, hoewel er voor de meeste wijzigingen zeker een lans kan gebroken worden.

Online wordt The Long Walk nu al hier en daar bestemd als de beste King-adaptatie van de laatste 25 jaar en ondanks toch stevige concurrentie van The Life of Chuck en The Mist uit 2007, valt daar zeker iets voor te zeggen. Fans van het boek kunnen dus met een gerust hart de bioscoop binnenwandelen voor dit thrillerdrama.

Genre: thriller, drama
Jaar: 2025
Regisseur: Francis Lawrence
Cast: Cooper Hoffman, David Jonnson, Mark Hamill, Judy Greer
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 108 minuten