FRANKENSTEIN 

Enkel God beslist over geboorte en sterfte. Het is een dogma waar Baron Victor Frankenstein lak aan heeft en hij maakt er zijn levensmissie van om aan dat laatste eindelijk iets te doen. Hij zal een dood lichaam terug tot leven brengen. Het wordt zijn levensdoel en niemand zal hem stoppen. Maar wat als het hem ook echt lukt? En wat zal hij doen als het leven dat hij heeft gemaakt, niet is wat hij ervan verwachtte?

Hoe vaak kan je personage verfilmen? Zeker bij de klassieke iconen die bij de geboorte van cinema al hun overstap van papier naar celluloïde hebben gezet, rijst de vraag al snel: zit nog iemand te wachten op een nieuwe verfilming? Wel, het hangt er af van wie regisseert.

Na vorig jaar het fenomenale Nosferatu van Robert Eggers, is het nu Guillermo del Toro die het laken nog eens wegtrekt van een ondode legende en net als Eggers levert de Mexicaanse monstermaestro een magisch meesterwerk af, een prent die wel eens de definitieve Frankensteinfilm zou kunnen zijn! Met Frankenstein (2025) eert de cineast de moeder van sciencefiction en haar bekendste creatie zoals geen enkele filmmaker eerder deed.

Het is dan ook het soort verhaal dat perfect bij de gevoeligheden past van een regisseur en schrijver als del Toro. Een vertelling van ongebonden ambitie, enkel overtroffen door een grenzeloze arrogantie, de zoektocht naar goddelijkheid met goddeloze daden, de creatie van een menselijk monster door een monsterlijke mens… Het is hem allemaal op het lijf geschreven en wat we krijgen, is een boektrouw horrorepos dat zijn stempel draagt.

Want het eerste wat meteen opvalt aan deze nieuwe versie van Frankenstein is het oogfluweel. De locaties zijn adembenemend, de kostumering verfijnd en de actie sleurt je meteen naar het puntje van je stoel. Zoals in veel van zijn films, valt del Toro ook nu terug op zoveel mogelijk praktische effecten, op echte omgevingen en op complexe gebouwde sets om zijn visie adem te geven.

Net zoals het originele verhaal is de film een grote flashback geworden, verdeeld in hoofdstukken. Elk werpt een eigen licht op de horrors die baron Victor Frankenstein heeft gecreëerd en hoe Victor van een religieuze jongen, biddend aan engelenvoeten, naar een gedreven wetenschapper gaat die God uitdaagt en daarmee een persoonlijke Abaddon creëert.

En niks illustreert deze stormloop naar deze doem beter dan de macabere pracht van het kadavertableaus die zijn experimentruimtes vullen. Het monster dat we associëren met de gestoorde dokter is natuurlijk niet Victors eerste poging, en zeker de eerste helft van de film laat zich kenmerken door viscerale memento mori taferelen. Als een collectie bewegende vanitasschilderijen.

Maar ook in de latere helft van de film, tijdens en na de creatie van nieuw leven vloeien het bloed en de organen rijkelijk. Sympathie voor het monster is nooit ver weg in del Toro’s werk, maar het is nog steeds een wezen met een talent voor gruwelijk, krachtig geweld. Gesofisticeerd als de figuur kan zijn, zo dodelijk is zijn woede over een leven dat een ander hem heeft opgedrongen, enkel om hem te laten stikken. Want dat is Frankenstein, het wezen is de creatie, maar Victor is het monster.

Niemand draagt deze thema’s beter uit dan de cast zelf. Oscar Isaac is een perfecte lead als de waanzinnige dokter, enkel om de fakkel gepast te delen en door te geven aan Jacob Elordi als het wezen. Ze vormen de perfecte spiegel voor elkaar, maar aan hun zijde zien we ook topprestaties van Christoph Waltz als een geslepen geldschieter met zijn eigen belangen in Victors succes, en Mia Goth in een sublieme vertolking als Elizabeth, de scherpe, empathische verloofde van Victors broer William (Felix Kammerer). Elk voegen ze een aardig laagje toe aan het gothic meesterwerk, dat voor zijn afwerking dan ook nog eens mocht rekenen op een meeslepende soundtrack.

Enkel de duur van de film voelt dan wat lang aan. Met een tijdsduur van 2.5 uur, is deze Frankenstein meteen één van de langste adaptaties ooit. Alleen Frankenstein: The True Story, een televisiefilm uit 1973 gaat er nog moeiteloos over met een duur van 3 uur. Lang voor een bekend verhaal. Zij het één dat gemakkelijk ook als een miniserie kan gekeken worden, met dank aan de hoofdstukstructuur.

Wat je meteen geen excuses meer geeft om deze nieuwe adaptatie géén kans te geven. Het is een indrukwekkend gothic werk én een van de beste Frankensteinverfilmingen, waardoor er nu dus nog maar één vraag rest: wanneer gaat er een studio nu eindelijk eens het geld op tafel leggen en daarmee Guillermo del Toro overhalen om van z’n Lovecraftiaanse bucketlist-project At The Mountains of Madness een realiteit te maken?

Genre: horror, sciencefiction
Jaar: 2025
Regisseur: Guillermo del Toro
Cast: Oscar Isaac, Jacob Elordi, Mia Goth, Christoph Waltz
Land: Mexico, Verenigde Staten
Speelduur: 129 minuten