Goodbye June 

Rouw is in 2025 een populair onderwerp gebleken, denk onder meer aan When the Light Breaks van Ijslander Rúnar Rúnarsson, Désirée Nosbuschs Poison en The Thing with Feathers van Dylan Southerns, maar Goodbye June toont ook hoe snel zo’n onderwerp kan vervallen in veilige vanzelfsprekendheid. Met haar regiedebuut kiest Kate Winslet resoluut voor het klassieke familiedrama en dat is zowel de kracht als de beperking van haar eerste film. Wat bedoeld is als een warm, toegankelijk kerstverhaal over afscheid en verbondenheid, blijft uiteindelijk vooral netjes, beheerst en opvallend risicoloos.

Het uitgangspunt laat weinig ruimte voor verrassing. June (Helen Mirren) wordt twee weken voor kerstmis, na een instorting in haar keuken, opgenomen in het ziekenhuis. De diagnose is definitief: de kanker is uitgezaaid en terminaal. Verder behandelen heeft geen zin meer. Kerstmis zal ze waarschijnlijk niet meer halen. Haar familie verzamelt zich rond haar bed en probeert met kerstlichtjes en decoratie een gevoel van normaliteit op te roepen, alsof sfeer het onvermijdelijke nog even kan uitstellen. Het is een opzet dat meteen duidelijk maakt welke emotionele registers de film wil bespelen.

De samenstelling van het gezin volgt herkenbare lijnen. Julia (Winslet herself) is de rationele carrièrevrouw met drie kinderen die emotioneel afstand heeft genomen. Molly (Andrea Riseborough) is de overbelaste moeder met sluimerende frustraties. Helen (Toni Collette) belichaamt het alternatief-spirituele buitenbeentje en Connor (Johnny – Ripley – Flynn) neemt als half depressieve zoon toch de rol van zorgzame bemiddelaar op zich. Elk personage wordt duidelijk afgebakend, conflicten worden aangestipt, doch niks wordt verder uitgediept. Spanningen blijven beheersbaar en lossen zich meestal zonder al te veel weerstand op.

Fans van Kate Winslet hoopten dat hun idool ooit in de regiestoel zou plaats nemen, maar dat haar regiedebuut een warm, lichtvoetig en kerstig familiedramedy als Goodbye June zou worden, hebben wellicht weinigen zien aankomen. Soit! Winslet toont als regisseur een scherp oog voor acteurs, maar met een voorzichtig handschrift. Ze observeert haar personages met empathie, maar durft ze onderling echter zelden laten conflicteren. Jaloezie, oud zeer en rivaliteit worden wel degelijk benoemd, maar nooit tot het punt gebracht waarop ze ongemakkelijk of confronterend worden. Dat maakt Goodbye June natuurlijk vlot bekijkbaar, maar ook enigszins vlak want Winslet blijft keurig binnen de contouren van het genre.

Helen Mirren houdt het geheel overeind met een sobere, evenwichtige en geloofwaardige vertolking als de ernstig zieke moeder. Haar June is warm en lucide, zonder melodrama. Timothy Spall brengt als echtgenoot Bernie nog het meeste reliëf: zijn ontwijkende omgang met verdriet via eten, drank en terloopse humor, suggereert meer complexiteit dan het scenario daadwerkelijk uitwerkt. Dat geldt ook voor de rest van de cast die met hun spel nuances toevoegen die niet altijd in het script aanwezig zijn.

Als film over afscheid vermijdt Goodbye June wel de zwaarste clichés, maar hij omzeilt tegelijk elke vorm van scherpte. De sentimentaliteit is zorgvuldig gedoseerd, de emotionele impact voorspelbaar. Winslet en scenarist Joe Anders (1917, Lee) lijken vooral te mikken op herkenning en troost, minder op inzicht of frictie.

Dit is geen uitgesproken slecht of zwak regiedebuut, absoluut niet, maar wel een erg veilige. Goodbye June functioneert als een correct uitgevoerd kerstdrama dat weinig verkeerd doet, maar ook (te) weinig risico neemt. Hij herinnert eraan dat families pas samenkomen wanneer de tijd schaars wordt, maar laat na om dieper in te gaan op deze alom gekende vaststelling. Goodbye June is een verzorgd, teder, melancholisch, sentimenteel, maar voorspelbaar, oppervlakkig, luchtig doch degelijk geacteerd original Netflix-drama dat zijn publiek voorzichtig bij de hand neemt en net daardoor zelden echt bij de keel grijpt. Al kijken we wel hunkerend uit naar Winslets tweede poging om zichzelf misschien toch in het elitair en succesvol kransje van acteurs-turning-regisseurs te filmen waartoe haar collega’s Bradley Cooper, James McAvoy, Scarlett Johansson, Kristen Stewart, Harris Dickinson, Jodie Foster, Ben Affleck, George Clooney en uiteraard levende legende Clint Eastwood, al behoren.

Genre: drama
Jaar: 2025
Regisseur: Kate Winslet
Cast: Helen Mirren, Timothy Spall, Kate Winslet, Andrea Riseborough, Toni Collette, Johnny Flynn
Land: UK, USA
Speelduur: 114 minuten