Welkom in Vitrival, een dorpje van de Belgische gemeente Fosses-la-Ville in de Waalse provincie Namen, waar doorgaans evenveel gebeurt als in het hoofdkwartier van de Post op een zondagavond. Maar schijn bedriegt: onder de blinkende façade van ‘rust en gezelligheid’ schuilt een broeihaard van mysteries en frustraties want regelmatig verschijnen er op verschillende plekken in het dorp hardnekkige graffiti in de vorm van opvallende getekende grote penissen. Het soort oord waar de tijd stilstaat, behalve de lokale vandalen, die dagelijks vol overgave een nieuw fallussymbool achterlaten alsof het kunstinstallaties zijn voor een zeer niche publiek. Bovendien ontstaat er een onverklaarbare golf aan zelfmoorden onder de dorpelingen.
Onze gidsen door dit charmante rurale gekkenhuis zijn Pierre en Benjamin, twee agenten – in het echte leven een brandweerman en een mecanicien – die er elke dag op uit trekken om door de straten te patrouilleren en de vrede te vrijwaren in deze bescheiden leefgemeenschap. Tussen het luisteren naar Radio Chevauchoir en het afleveren van folders over zelfmoordpreventie door, proberen ze de straatschenders op te sporen en de oorzaak te achterhalen van de plotse suïcidetsunami die Vitrival teisteren.
Regisseurs Noëlle Bastin en Baptiste Bogaert kiezen voor een semi-documentaire aanpak, alsof Claire Simon en Bruno Dumont besloten hebben samen op scoutskamp te gaan. De cast bestaat grotendeels uit amateurs en meestal familieleden van Bastin, wat deze klucht wel een authentieke charme geeft. Je hebt nooit het gevoel naar acteurs te kijken, maar naar échte dorpsgenoten die proberen om zogezegd niet camera-schuw te zijn.
De film is chronologisch opgedeeld aan de ‘grote’ gebeurtenissen van het gehucht en het zijn die plaatselijke tradities die de verhaallijn structuur geven en meteen tonen dat Vitrival evenveel belang hecht aan verandering als aan vrouwen die deelnemen aan het plaatselijke tamboerijnenkorps: namelijk absoluut geen.
Bastin en Bogaert draaien in lange statische takes, alsof de camera ook een vaste inwoner van Vitrival is geworden die weigert van zijn stoel op te staan. Maar het werkt. De prent ademt authenticiteit, traagheid en een subtiel soort droge humor uit dat je ofwel onweerstaanbaar vindt, ofwel je Siberisch laat.
Vitrival die de bijtitel The Most Beautiful Village in the World meekreeg, is uiteindelijk een liefdevol, maar licht-melancholisch portret van een gemeenschap die even warm als verstikkend kan zijn. Een plaats waar de buren je uitnodigen op de koffie, maar je tegelijk weigeren om als vrouw op de trom te laten slaan en dit omdat ze nu eenmaal vinden dat dit zo is. Teder én kritisch, grappig én tragisch, net zoals het echte dorpsleven.
Conclusie: een pseudo charmante, droogkomische Belgische farce die met evenveel plezier kleine menselijke kantjes toont als persistente graffiti. Vitrival is misschien niet écht het mooiste dorp ter wereld, maar wel een van de meest cinematografisch interessant gefrustreerde gemeenschappen.
Genre: komedie
Jaar: 2025
Regisseur: Noëlle Bastin, Baptiste Bogaert
Cast: Pierre Bastin, Benjamin Lambillotte, François Bastin, Louise Bastin
Land: België
Speelduur: 111 minuten
Mel Brooks: The 99 Year Old Man!
28 Years Later: The Bone Temple
Blue Moon
Second Victims (Det Andet Offer)
