Clown in a Cornfield 

De bioscopen worden de laatste tijd overstelpt met bloedbaden uit het horror en slashgenre denk maar aan Baghead, Winnie the Pooh: Blood and Honey 2, Night Swim, Abigail, Das Teufels Bad, Terrifier 3, Smile 2, Scream Boat, Until Dawn, Final Destination: Bloodlines, Bring her Back, 28 Years Later en M3GAN 2.0, het lijstje is eindeloos. Er vanaf deze week kan je in de bioscopen alweer ‘genieten’ van een slachtprent met als titel Clown in a Cornfield van L.A.-regisseur Eli Craig die fans van het genre al trakteerde op de van bloed druipende Tucker and Dale vs Evil, Little Evil en Zombieland-The Series.

Na twee afslachtingen in 1991 van een geil koppeltje in een maisveld door een in clown-outfit à la Pennywise uit Stephen Kings IT vermomde maniak, maakt Clown in a Cornfield in een simpele santoku-omdraai een flinke sprong voorwaarts in de tijd en komen we opnieuw terecht – anno vandaag – in Kettle Springs, Missouri, een bijna vergeten stadje of meer een onbeduidende leefgemeenschap, ergens in Missouri. Eind jaren ’70 ontdekte de patriarch van het dorp de mogelijkheid om siroop uit maïs te winnen.

Van de daaropvolgende bloeiperiode is echter niets meer over wanneer de hippe en mooie tiener Quinn Maybrook (Katie Douglas) en haar vader (Aaron Abrams) als de nieuwe plaatselijke arts, naar Kettle Springs verhuizen om er een nieuw leven te beginnen. Hoewel Quinn Pennsylvania mist, weet ze zich dankzij haar open karakter en spontaniteit snel aan te passen en vindt ze al gauw nieuwe vrienden onder een groepje lokale tieners.

Maar wanneer die groep de schuld krijgt van brand in de maïsfabriek, komt ook Quinn ongewild in het vizier van de rigide en onhebbelijke plaatselijke sheriff. Alsof dat nog niet genoeg is, lijkt het erop dat de oude mascotte van de fabriek, Freddo de Clown, het plotseling speciaal op de groep heeft gemunt. Wat begint als een onschuldige baldadigheid, verandert al snel in morsdodelijke ernst.

De titel verraadt al onmiddellijk de simpele, maar effectieve uitgangssituatie. Clown in a Cornfield maakt gebruik van een aantal wel heel bekende genre-elementen: een kleine stad, een mysterieuze clown en een bende tieners met een onzekere toekomst, al zal iedere horrorliefhebber wel begrijpen dat niet iedereen het gaat overleven. Clown in a Cornfield is toch een plasmadrup meer dan zomaar een B-filmversie van doordeweekse moordprenten met een aanzienlijke bodycount. Deze horror weet een goede balans te vinden tussen teenslasher en een sfeervolle genreprent. Het script is en blijft vrij standaard en past op een bloeddruppel en het verhaal lijkt op dat van veel andere tienerhorror, zonder echte vernieuwing.

Vooral het verplichte familiedrama – veroorzaakt door de eerdere dood van een familielid en de daaruit voortvloeiende verhuizing samen met een overbeschermende en veel te bezorgde alleenstaande ouder – is een cliché dat inmiddels al tot vervelens toe is verteld. Daarnaast voelt het generatieconflict dat aan de basis ligt van het verhaal, geforceerd en steekt het vehikel bovendien ook nog boordevol bekende stereotypes zoals naïeve en giechelende jongeren, het negeren van tradities en een algemeen gebrek aan respect.

Toch blijft vooral de vraag wie of wat er achter Freddo de Clown schuilt min of meer interessant. Tot aan een relatief vroege en bovendien makkelijk voorspelbare onthulling is Clown in a Cornfield een sfeervolle plattelandsblend van bloedvergieten en een soort tijdelijke whodunit. In de tweede helft schakelt de film een versnelling hoger en profileert hij zich volledig als een druipende stalk en slash-movie.

Aan de regie en dialogen is te merken dat regisseur Eli Craig niet zomaar een inspiratieloze B-bloedthriller wilde maken, maar bereid was om een stapje verder te gaan doch zonder de codes van het genre pijn te willen doen. De film houdt een goed evenwicht aan tussen zelfspot en ernst. De conversaties tussen de tieners zijn op een charmante manier cliché, maar hebben wel een scherp kantje dat de chemie binnen de kliek jongelui naar behoren benadrukt en daardoor uiteindelijk geloofwaardig overkomen. Comic relief en jumpscares wisselen elkaar effectief af, waarbij vooral de opschrikscènes slim in beeld zijn gebracht en de verwachtingen van de kijker vaak op het verkeerde been zetten.

Technisch gezien valt Clown in a Cornfield min of meer te smaken ondanks het duidelijk te merken lage budget. Van het camerawerk en de montage zit je niet meteen met je handen in je haar en zorgen op zichzelf al voor enkele schrikeffecten en dwaalsporen die de doelgroep aan kijkers vermoedelijk wel weten te grijpen. Ook aan de enscenering van de obligate en soms ‘originele’ moorden is duidelijk nagedacht en vaktechnisch gesleuteld zodat de fanaten, vooral in de tweede helft van de film, een geslaagde mix voorgeschoteld krijgen van vertrouwde en onverwachte manieren van mensen om te leggen. De prent schuwt bloed en geweld beslist niet, maar zet jammerlijk geen nieuwe standaard zoals bijvoorbeeld Evil Dead Rise en Smile wel deden.

Dit van bloed doordrenkt spektakel gebaseerd op de gelijknamige roman van Adam Cesare, wordt ondersteund door een opvallend goed gekozen soundtrack van vintage hiphop over indierock tot moderne elektro – Eric B. & Rakim, Mother Mother, Dummy, Roet – die de algehele sfeer van deze puberslasher muzikaal weet te vatten. Ook qua acteerprestaties steekt de cast, vooral de Canadese en van gestalte kleine Katie – Every Day, The Walk – Douglas, boven het gemiddelde moordfilm-niveau uit. Doch de dynamiek tussen haar en de ervaren televisiester Aaron Abrams als haar vader, werkt net als het familiedrama zelf, niet echt goed. De groepsdynamiek onder de tieners daarentegen is best aardig. Het spelplezier spat van de jonge ensemblecast af en slaat, ondanks enkele zwakkere momenten, misschien wel min of meer aan bij het Children of the Corn-publiek.

Genre: slasher, horror, donkere komedie, teenthriller
Jaar: 2025
Regisseur: Eli Craig
Cast: Katie Douglas, Aaron Abrams, Carson MacCormac, Kevin Durand, Will Sasso
Land: USA, UK, Canada, Luxemburg
Speelduur: 96 minuten