Moi Qui T’Aimais 

Met Moi qui t’Aimais keert de Franse cineaste en scenariste Diane Kurys terug naar het intieme en relationele universum dat haar cinema altijd heeft gekenmerkt: liefde, kunst en de breekbaarheid van menselijke banden. Maar deze keer focust ze zich op een van de meest mythische koppels uit de Franse cultuurgeschiedenis: Simone Signoret en Yves Montand.

De film opent met een gedurfde en tegelijk ontroerende scène: de acteurs Marina Foïs en Roschdy Zem zitten in de make-upstoel, klaar om zich te laten transformeren in Signoret en Montand. Een meta-cinematische vondst die het publiek meteen bewust maakt van de afstand tussen de acteurs en hun iconische modellen. Kurys speelt open kaart want ze toont heel bewust de illusie vóór ze die opbouwt. Daarmee nodigt ze de toeschouwer uit om niet te zoeken naar fysieke gelijkenis, maar naar de waarachtigheid van emoties.

Wat volgt, is geen klassieke biopic. Kurys kiest voor een tranche de vie, een afgebakende periode in de jaren tachtig, wanneer Signoret net haar Oscar heeft gewonnen en haar gezondheid langzaam achteruitgaat. De film eindigt onvermijdelijk met haar dood, maar wat daartussen ligt, is een ontleding van een liefde die even groot als onhoudbaar is.

Montand (Zem) is charmant, magnetisch, maar ook ontrouw en egocentrisch. Signoret (Foïs) is sterk en kwetsbaar tegelijk want een vrouw die zich, uit liefde en loyaliteit, verliest in een man die ze helpt groot te maken. Hun relatie balanceert voortdurend op de grens tussen bewondering en afhankelijkheid, tussen passie en pijn.

Kurys weet deze emotionele spanning knap te doseren: geen overdreven melodrama, maar een trage erosie van gevoelens, vastgelegd in blikken, stiltes en onuitgesproken verwijten. De regie is beheerst, soms zelfs ascetisch, waardoor het spel van Foïs en Zem alle ruimte krijgt.

Tegelijk is Moi qui t’Aimais een hommage aan een tijdperk, aan de Franse cinema en het intellectuele milieu waarin Signoret en Montand zich bewogen. Bekende namen passeren de revue: Serge Reggiani, François Périer, Catherine Allégret, Alain Corneau, Claude Sautet, maar niet als anekdotisch decor, maar als spiegels waarin het koppel zichzelf herkent of juist verliest.

De film laat subtiel zien hoe roem en engagement hun verhouding verteerden. Montand, de eeuwige charismatische zanger-acteur, blijft hongerig naar applaus. Signoret zoekt rust en erkenning voorbij de schijnwerpers. Hun liefde is groot, maar niet bevrijdend, maar eerder een kooi van wederzijdse schuld en bewondering.

De kracht van dit partieel biografisch drama film schuilt zonder twijfel in het acteerspel van de hoofdrolspelers. Marina Foïs brengt een Simone Signoret die niet enkel lijdt, maar ook strijdt, een vrouw die haar waardigheid verdedigt, zelfs in vernedering. Roschdy Zem maakt van Montand geen karikatuur van viriliteit, maar een man verscheurd tussen liefde en ambitie. Samen weten ze het onmogelijke te bereiken: het publiek vergeet bijna dat ze niet écht Signoret en Montand zijn.

Met Moi qui t’Aimais levert Diane Kurys beslist een gevoelige, sobere en intelligente film af over de prijs van liefde en roem. Ze vermijdt de valkuilen van nostalgie en idolatrie en kiest voor nuance en empathie. Soms had de film baat gehad bij iets meer ritme en cinematografische durf, maar zijn emotionele eerlijkheid maakt veel goed. Kortom: Moi qui t’Aimais is een verdienstelijke en ontroerende ode aan twee iconen en aan de pijnlijke schoonheid van een liefde die alles verteert.

Genre: biopic, drama
Jaar: 2025
Regisseur: Diane Kurys
Cast: Roschdy Zem, Marina Foïs, Thierry de Peretti, Vincent Colombe, Cécile Brune
Land: Frankrijk
Speelduur: 118 minuten