De maatschappij ligt in ruïnes. De mensheid is gereduceerd tot kleine conclaves, die wordt rechtgehouden door de diensten van soldaten en jager-verzamelaars. Want buiten de “veilige” muren en hekken van hun stadstaten, lopen de ondoden. Zielloos en genadeloos. Met elke dood groeit hun aantal verder en ze worden slimmer met de dag. Dit is het land der Doden.
Geen naam is zo onlosmakelijk verbonden met zombies als George A. Romero. De vader van het moderne zombiegenre. Sinds zijn debuut Night of the Living Dead in 1968, was Romero een legende en zelfs nadat hij de Of The Dead-filmfranchise 20 jaar had laten rusten, voelde zijn terugkeer als een triomf. Die triomf mag dit jaar zijn 20ste verjaardag vieren, het ideale moment om de film terug op te graven voor een nieuwe inspectie.
In Land of the Dead vinden we een gevallen Amerika. Overal waar je kijkt, zie je de wandelende doden, dreigend en bijtend. Al in de eerste minuten van z’n prent, dringt Romero er bij ons op aan dat de wereld zoals we die kenden bijna volledig weg is. De maatschappij is gereduceerd tot kleine stadstaten en onze overleving ligt terug in de handen van jagers-verzamelaars, goed bewapend met onder andere de supertruck: Dead Reckoning. Hoeveel de maatschappij ook is afgezakt van wat we ooit waren, sommige systemen zijn schijnbaar onsterfelijk.
Zombiefilms met een maatschappijkritische ondertoon blijven Romero’s handelsmerk en met Land of the Dead richtte hij zijn pijlen op classisme en klassenstrijd. Het leven in de stadstaat wordt beheerst door diegenen met geld en bovenop die centenberg staat Mr. Kaufman, gespeeld door Dennis Hopper. Wat Kaufman wil, wordt gedaan.
Hij neemt de beslissingen voor de stad. Wie mag er een auto houden? Wie mag opklimmen op de ladder? En wie hem teveel voor de voeten loopt, landt wel eens in een zombieput. Ook is het veelbetekenend wie er de kastanjes uit het vuur mag halen. Zo hebben we de ambitieuze Cholo, een Colombiaans-Amerikaanse loyalist (John Leguizamo), maar ook een jonge vrouw (Joanne Boland) met de bijnaam Pretty Boy en een grote Samoaan (Pedro Miguel Arce), terwijl zijn inner circle toch eerder gegoede blanke heren en hun entourage lijken te zijn.
Gelijkaardig is de invulling van de militaristische ordehandhaving. Thematisch slaat Land of the Dead op enkele nog steeds relevante nagels, zowel voor een Post-9/11 Amerika als nu. Maar de focus is toch wel wat meer verschoven naar de smaak van het 2000’s horrorpubliek. Zeker in de minder gehoede plaatsen in de stadsburcht treffen we een apocalyptische wasteland in punkstijl aan, erg populair in deze tijd.
Een harde gemene omgeving met heel wat roestbruine tinten, prikkeldraad en de nodige ontblote vrouwenborsten; een decennium op de film plakken puur op de aankleding van de set lukt probleemloos. Als je de competitie wil aangaan met de folterfilmtrend die horror toen domineerde, mocht je natuurlijk niet vies zijn van wat bloed.
Gelukkig hadden we Romero en een heel team aan special effects-experts die de ‘dood’ in Land of the Dead wisten te zetten. Nergens braaf, de prent weet zelfs na twee decennia indrukwekkend en verfrissend te ogen als het aankomt op zombie-actie. Romero verdedigt zijn bottenkroon moedig en bloederig. Voor de kijker met een scherp oog zijn er ook heel wat cameo’s te bespeuren tussen de hordes. Zo heeft de zombieplaag blijkbaar bekende gezichten als Simon Pegg en Edgar Wright te pakken gekregen en zat make-upgenie Tom Savini zelf eens in de stoel.
Land of the Dead blijft dus na 20 jaar nog steeds een makkelijk genietbare zombiefilm. Niet meer zo baanbrekend als Romero’s eerdere werk binnen het genre, maar nog steeds een aardige meetstok voor genregenoten.
Genre: horror, zombiefilm, sciencecfiction
Jaar: 2005
Regisseur: George A. Romero
Cast: Simon Baker, Asia Argento, Eugene Clark, Robert Joy
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 93 minuten
The Great Flood (Daehongsu)
Father Mother Sister Brother
Champagne Problems
Folktales
