Bambi: The Reckoning 

De Oostenrijks-Hongaarse schrijver, scenarist en literatuurcriticus Felix Salten (1869 – 1945), pseudoniem van Siegmund Salzmann, maakte deel uit van de Jung-Wien-beweging en werd bekend door zijn novelle: Bambi. Eine Lebensgeschichte aus dem Walde (Bambi. Een levensgeschiedenis uit het bos) uit 1923 waarin hij het levensverhaal vertelt van een jong hert, van zijn jeugd tot volwassenheid, waarbij hij leert over de gevaren van het bos, met name de dreiging van de mens. Het is een coming-of-age-verhaal over overleven, verlies en natuur. Het boek handelde niet alleen over een hertje dat opgroeit tot een volwassen bok in een kwetsbare, soms vijandige omgeving, maar was in feite een allegorie voor de vervolging van Joden in Europa.

In 1933 kocht Walt Disney Studios de rechten op en vormde het boek uiteindelijk de basis voor de mega-succes-animatiefilm Bambi uit 1942. Uiteraard kon een dergelijk obscuur en luguber verhaal niet door de beugel voor Disney en voegde er komische bijfiguren, sentimentele muziek en liedjes aan toe om het geheel kindvriendelijker te maken. Het resultaat is filmgeschiedenis.

Toch toont ook de geanimeerde Disney-versie de jonge Bambi bij het dodelijke schot op zijn moeder door een jager. Een beruchte scène die voor veel kinderen in het publiek hun eerste, aangrijpende confrontatie met de dood betekende. Bambi is dus in feite altijd al verbonden geweest met trauma en horror. Het leek dan ook onvermijdelijk dat Jagged Edge Productions uiteindelijk zijn duistere blik op het getormenteerde en schattige hertje zou werpen. Met huiverfilms als Winnie-the-Pooh: Blood and Honey (2023), Winnie-the-Pooh: Blood and Honey 2 (2024) en Peter Pan’s Neverland Nightmare (2025), bouwt dit productiehuis immers gestaag aan een horroruniversum gebaseerd op publiekdomeinfiguren die de kinderlijke nostalgie vergiftigen.

Bambi: The Reckoning draait de traditionele machtsverhouding tussen mens en dier radicaal om en creëert een bloedig doch flinterdun wraakverhaal waarin de natuur terugslaat. In een impressionistische, animatieachtige openingsscène in de stijl van een kinderboek – inmiddels kenmerkend voor de films van Jagged Edge – zien we hoe een hertenfamilie niet alleen ten prooi valt aan jagers, maar ook aan een bedrijf dat chemisch afval dumpt. Voor je het weet is Bambi – of is het zijn vader, de Grote Prins? – gemuteerd tot een reusachtig monster met vlijmscherpe tanden, terwijl Stampertje – Bambi’s toenmalig beste doch een tikkeltje brutale kameraad – en zijn vrienden nog steeds schattig en pluizig zijn, maar ook heel lethaal uit de hoek komen net zoals het schattig doch moordzuchtig wit konijntje uit Monty Python and the Holy Grail uit 1975. Ondanks deze komische verwijzing, naast nog talloze andere makkelijk herkenbare knipogen naar andere schrikflicks, is de toon van Dan Allens film, geschreven door Rhys Warrington, overwegend bloedserieus.

Bambi: The Reckoning vertelt het verhaal van Xana, geloofwaardig vertolkt door Roxanne McKee (Doreah in de serie Game of Thrones en FBI-agente/gijzelingsspecialiste in Inside Man: Most Wanted) die haar zoontje Benji meeneemt naar Wilding Woods voor een familiebezoek aan zijn dementerende grootmoeder Mary. Ter plaatse verschijnt echter een bijzonder agressieve, buitengewoon grote bok, wiens duistere beeltenis oma Mary al wekenlang in haar tekeningen vastlegt. Terwijl drie meedogenloze jagers vastbesloten zijn het beest te doden en weinig geven om eventuele collateral damage, zal Xana alles doen om Benji te beschermen. En dat blijkt niet zo verschillend van de drijfveer van het wanstaltig vergeldingshert dat ook zijn jong probeert te beschermen tegen de mensen. Wat volgt is een van bloed doordrenkte slachtpartij waar het op geen hoofd ‘minder’ steekt, tussen dier en mens.

Net als Princess Mononoke (1997) waarin ook een titanisch hert voorkomt, heeft Bambi: The Reckoning een ecologische ondertoon. Sommige menselijke personages worden afgeschilderd als egoïstisch en roekeloos of zelfs direct verantwoordelijk gesteld voor het kwaad dat deze bossen teistert. Het hert, hoewel een angstaanjagend gedrocht dat met zijn gewei, hoeven en tanden een bloedige ravage aanricht – de body count is aanzienlijk – is ook een sympathiek slachtoffer van voortdurende mishandeling waardoor zijn haat jegens de mens begrijpelijk is.

De visuele effecten zijn een mix van praktische en digitale technieken; de immense omvang en snelheid van het wanschepsel verhullen grotendeels tal van onvolkomenheden, evenals de absurditeit van een gigantisch moordlustige herkauwer. Toch blijkt dit hert een goede vader te zijn en mag je je eraan verwachten dat zijn jong en misschien ook wel Benji, zullen terugkeren in een gesuggereerde sequel waarin ze nog steeds verwikkeld zullen zijn in een strijd over een natuurlijke leefomgeving waarin alle soorten moeten leren samenleven.

Deze Bambi is allesbehalve een onderhoudend kinderverhaal of een ontspannende familieprent. Het is een wilde mix van B-horror, tragiek en ecologische waarschuwing en het bewijst dat zelfs het liefste hertje uit lang vervlogen jeugdjaren in een wreedaard kan veranderen als je zijn wereld kapotmaakt, van een educatieve vingerwijzing gesproken! Goede raad: laat de kinderen thuis want deze Bambi is absoluut geen zeemzoete Disney.

Genre: B-horror, thriller
Jaar: 2025
Regisseur: Dan Allen
Cast: Roxanne McKee, Tom Mulheron, Nicola Wright, Samira Mighty, Adrian Relph
Land: UK, USA
Speelduur: 81 minuten