Voor de Meisjes 

De in 1959 geboren Mike van Diem is zo’n Nederlandse regisseur die liever zwijgt dan half werk aflevert. Sinds zijn glorieuze Oscar voor het sterke drama Karakter uit 1997 met onder meer ‘onze’ Jan Decleir, bleef het opvallend stil rond hem. Hij regisseerde reclamefilms, schreef scenario’s en keerde pas veel later terug met De Surprise en Tulipani: Liefde, Eer en een Fiets. Beide films bewezen dat Van Diem zijn gevoel voor stijl, ironie en menselijke tragiek nooit kwijt was, maar ze bleven iets te licht om echt te beklijven.

Met Voor de Meisjes, dat hij zelf schreef naar de roman We doen wat we Kunnen van Lykele Muus, is de filmmaker eindelijk terug op volle kracht. De film, die in 2025 het Nederlands Film Festival opende, toont een Van Diem die scherper, emotioneler en moediger is dan ooit.

Twee koppels – Anouk en Danny (Thekla Reuten en Fedja van Huêt) en Gwen en Erik (Noortje Herlaar en Valentijn Dhaenens) – kopen na hun eerste relatief korte vakantie-ontmoeting, samen een panoramische villa in de Oostenrijkse Alpen (in Muus’ boek speelt de actie zich af op het Zeeuwse schiereiland Schouwen-Duivenland in Nederland). Ze lijken vrienden voor het leven: twee gezinnen, één chalet, één jaarlijkse traditie. Tot hun tienerdochters Madelon en Elise met een lokale hartenbreker op een quad stappen. De wilde rit eindigt in een ravijn.

Elise raakt in een diepe coma, Madelon overleeft, maar met zwaar hartletsel. Alleen een donorhart kan haar nog redden. En dat donorhart zou wel eens kunnen toebehoren aan Elise, het andere meisje.

Wat volgt, is een angstdroom die elke ouder zal herkennen, maar nooit wil beleven. De vriendschap tussen de gezinnen verandert in een koude oorlog waarin fatsoen en empathie langzaam verkrampen.

Van Diem kiest resoluut voor de morele spagaat in plaats van melodrama. Hij laat zijn personages afglijden, stap voor stap, tot de uiterste grens van wat je nog amper menselijkheid zou kunnen noemen. De Alpen vormen daarbij niet zomaar een decor, maar een spiegel: kaal, koud en onverbiddelijk.

De cast is ronduit indrukwekkend. Thekla Reuten (Red Sparrow, Het Diner, Narcosis, Ik ben geen Robot) is fenomenaal als de verbeten Anouk, een moeder die geen ‘nee’ meer kan verdragen. Fedja van Huêt (Speak no Evil, Narcosis en Gouden Kalf-winnaar als Beste Acteur in De Veroordeling) maakt van Danny een tragische toeschouwer, gevangen in zijn eigen passiviteit en geheim. Noortje Herlaar (Kapsalon Romy, The Hitman’s Bodyguard) als Gwen balanceert knap tussen kwetsbaarheid en hysterie, terwijl de Gentse Valentijn Dhaenens (Wil, Zeevonk, De Patrick en Gouden Kalf-winnaar voor zijn bijrol in Zomervacht) bijzonder geloofwaardig de autistische en klinisch kalme Erik neerzet die alles wil beheersen, behalve zichzelf.

De chemie tussen dit getalenteerd kwartet is zo intens dat je op bepaalde momenten je hart voelt kloppen in je keel. Samen brengen ze een menselijke afgrond tot leven waarin alle blikken, iedere stilte en trillende handgebaren met wanhoop zijn geladen.

Hoewel Voor de Meisjes als zwarte komedie wordt gepromoot, overheerst beslist het zwart. De humor zit in kleine momenten van ongemak en wrange herkenning. Van Diem vindt een zeldzaam evenwicht tussen drama en bittere ironie, een soort moreel laboratorium waarin beschaving onder druk bezwijkt.

De film roept trouwens meermaals associaties op met het werk van topcineasten als Michael Haneke, denk maar aan Funny Games (1997) en Ruben Östlunds Turist uit 2014, maar blijft tegelijk typisch Van Diem: stijlvol, precies en met een onderhuidse melancholie die nooit sentimenteel wordt. De regisseur ontleedt het menselijk tekort vlijmscherp, maar toont onderweg ook flarden van mededogen en restanten van mensen die koppig blijven om psychisch te overleven.

Na jaren van stilte is Mike van Diem opmerkelijk back en hij lijkt in Voor de Meisjes wel herboren. De scherpte van Karakter is terug, maar met de souplesse van iemand die zijn demonen onder controle heeft. Voor de Meisjes is strak in vorm, helder in structuur en emotioneel complex. Dit strak en sterk psychologisch-relationeel-drama blijft geloofwaardig, omdat de gedreven cineast weigert makkelijke antwoorden te geven. Hij wordt bovendien in zijn rigoureuze keuzes optimaal gesteund door doeltreffend camerawerk van Martin Gschlacht (Das Teufels Bad, Club Zero, Little Joe) en componist Ruben De Gheselle (Young Hearts) die ook hier tekent voor een indringende soundtrack.

Voor de Meisjes is een vlijmscherp, ijskoud en pakkend moreel geladen nachtmerrie-thriller waarin liefde en egoïsme frontaal botsen en waarin meedogenloos wordt getoond hoe snel vriendschap kan kantelen wanneer overleven in het spel komt. Het eindresultaat is een psycho-relationele uppercut die lang nazindert en in je hoofd zorgt voor onrust want deze flick doet precies wat cinema op haar best kan: confronteren, ontregelen en aan het denken zetten.

Voor de Meisjes sleepte voor respectievelijk Beste film, Beste scenario en Beste hoofdrol een Gouden Kalf (de Nederlandse Oscar) in de wacht en zal ongetwijfeld nog een roedel internationale prijzen binnenhalen. Het is van Nederland alleen niet te begrijpen dat ze Rietland van Sven Bresser en niet Voor de Meisjes hebben ingezonden als Oscar-kandidaat voor Beste Buitenlandse Film 2026, een gemiste kans!

Genre: Drama, thriller
Jaar: 2025
Regisseur: Mike van Diem
Cast: Thekla Reuten, Fedja van Huêt, Noortje Herlaar, Valentijn Dhaenens
Land: Nederland, Oostenrijk, België
Speelduur: 103 minuten