VLEESDAG 

Nadat ze de wanpraktijken in een lokaal slachthuis heeft gefilmd en deze aan een hardcore dierenactivistengroep aflevert, mag Mirthe mee op een reddingsmissie. Een plan dat net iets anders uitdraait dan ze hadden verwacht. Wanneer bevrijding niet langer een optie blijkt, besluiten ze de boerenfamilie dan maar “een lesje” te leren. Hun nachtelijke excursie zal echter een “educatieve” ervaring worden voor alle betrokken partijen…

“Met afstand de bloederigste nederhorrorfilm ooit!” Het zijn niet onze woorden maar wel die van Jan Mr. Horror Doense, wanneer hij het heeft over de nieuwste Nederhorror Vleesdag. Een uitspraak waar we hem niet op gaan tegenspreken. Zeker niet: om meteen met de deur in het slachthuis te vallen: na het zien van de hoeveelheden bloed (zo’n 60 liter volgens een Q&A), de ingewanden en wrede executies die daarvoor verantwoordelijk zijn, voelen we geen behoefte om die quote in twijfel te trekken. Nee, dit is een bloederig akkefietje.

Openend met een tochtje door gure gangen, die de prent al direct een zekere Hostel-vibe geeft, duurt het niet lang voor de film één ding duidelijk maakt: dit wordt geen rit voor gevoelige magen. Veel hiervan start met één gedachte van de activisten: varkensslachters zijn moordenaars. Gelijk hoe je tegen die uitspraak aankijkt, het valt moeilijk te ontkennen dat ze er de juiste skills voor hebben. En een hardcore huisbezoek van activisten is zeker ook een motivatie.

Hun locatie – een echte slachterij – optimaal gebruikend, brengt Vleesdag een grimmig en atmosferisch kat-en-muisspelletje waar jager en prooi in een handomdraai van positie kunnen wisselen en waarbij de setting de kills inspireerde. Veel van de dagelijks toegepaste slacht- en vleesbewerkingsmethodes die beschikbaar waren, passeren de revue, enkel deze keer ingezet op lange varkens.

Slachtpartijen die tot leven wordt gebracht met praktische effecten die absoluut niet moeten niet onderdoen voor die van genremeesters! Elke wonde, verminking en slachting oogt pijnlijk realistisch en de cast weet hun overtuigingen, hun angst en woede geloofwaardig over te brengen maar hun smerige eindes. Wat echter mogelijks nog gedurfder is dan de inzet op zoveel gore, is de nuance waarmee het zich in het hele vleesdebat stort.

Zo maakt Vleesdag er snel een punt van om ons in te peperen dat dit niet je typische dierenactivisten zijn, maar echt fanatici die de radicale “oplossingen” niet schuwen. Bij de boerenfamilie willen ze dan weer niet alleen hun hoofd financieel boven water, maar staan ze ook niet te springen om maar iets te veranderen aan hun ‘manier van leven’.

In het bijzonder zoon Jacco heeft geen schrik om de activisten uit te dagen, terwijl vader Jonas van nog een hardere hand is. Hiermee worden twee onbuigzame kampen tegenover elkaar gezet, elk overtuigd van hun eigen gelijk en hun ‘recht’ om te doen wat ze doen, met enkele onschuldigere zielen die aan hen vastzetten in een snel escalerende ramp.

Eén die misschien soms wat te snel weet te escaleren. Een gebrekkige nazorg bij het verhaal plaagt Vleesdag hier en daar, met realismeverlies tot gevolg. Want oftewel moet Nederland hun varkensboeren naar de Olympische spelen sturen voor de 100 meter sprint, oftewel geraken sommige personages echt te snel van punt A naar punt B. Zo zijn er nog enkele euvels die met een beetje nalezen of met wat extra personages hadden kunnen worden opgelost. Verder heeft de film ook niet veel toe te juichen personages.

Maar toch mogen we niet te negatief zijn. Dat dit soort films nu ook in de lage landen kunnen worden gemaakt, is op zich wel een triomf voor lokale genrecinema en zeker goreliefhebbers zullen blij als een varken in de modder zijn met deze Nederlandse schokvertoning.

Genre: horror
Jaar: 2025
Regisseur: Martijn Smits
Cast: Caro Derkx, Sem Ben Yakar, Emma Josten, Bart Oomen
Land: Nederland
Speelduur: 86 minuten